تپش

1

هرچه‌می‌بینم تپش‌آمادهٔ صد جستجوست / زین بیابان نقش پا هم نیست بی‌آوازپا

2

طی شد به وهم عمر، چه دنیا چه آخرت / زین یک نفس تپش به کجاها زدیم پا

3

چند از تپش پرداختن‌، تیغ تظلم آختن / بیرون نخواهد تاختن زین گنبد بی‌در صدا

4

به سعی دیدهٔ حیران، دل از تپش ننشست / گهر کند چه‌قدر خشک، آب دریا را

5

ساز بیتابی دل‌گرنه عروج آهنگ است / نفس از نیم تپش می‌شود آواز چرا

6

هستی به‌تپش رفت واثرنیست نفس را / فریادکزین قافله بردند جرس را

7

فنا مشکل‌کند منع تپش از طینت عاشق / به‌ساحل نیز درد موج‌این دریا تسلسل‌را

8

ضبط آداب وفاگریک تپش رخصت دهد / چون پر طاووس در پروازگیرم دام را

9

نبض دل هم به تپش ناله‌طراز نفس است / چنگ اگر شانه به مضراب زند گیسو را

10

نفسِ سوخته باید به تپش روشن‌کرد / نیست شمعِ دگر این انجمنِ فانی را

11

تپش خلق پیش و پس، نه ز عشق است نی هوس / شرر کاغذ است و بس، تو هم اندک نظر گشا

12

بحریم ونیست قسمت ما آرمیدنی / چون موج خفته است‌تپش موبه موی ما

13

سپند مجمر هستی.ندارد آن همه طاقت / نیاز حوصله کن یک تپش درنگ برو‌ن آ

14

حیرت دل گر نپردازد به ضبط‌کارها / ناله می‌بندد به فتراک تپش‌کهسارها

15

از تپش آواره‌ها بی‌ریشهٔ جرأت مباش / در زمین ناتوانی گشته‌اند آرام‌ها

16

به طبع قطره تپش آرمید وگوهرشد / چه فیضها که ندارد طریقهٔ آداب

17

صد تپش دربار دارد خجلت وضع غرور / موج نبض بیقرار است از رگ گردن در آب

18

هجوم حیرت آن جلوه چون پرطاووس / هزار رنگ تپش در دل غبارم سوخت

19

شرمندهٔ صیاد خودم چون نفس صبح / کزنیم تپش‌گرد من ازچاک قفس ریخت

20

به دو روزه مهلت این قفس دلت آشیانهٔ صد هوس / نه‌ای آگه از تپش نفس‌که چه بیضه می‌شکند پرت

21

تا توان آزاد بودن دامن عزلت مگیر / موج را در هر تپش بر وضع‌گوهر خنده‌هاست

22

یاد زلفت گر نباشد دل تپش آواره نیست / طایر ما را پریشانی ز پرواز شب است

23

در تپش‌آباد دهر حیرت دل لنگر است / مرکز دور محیط آب رخ‌گوهر است

24

از تپش‌های پر پروانه می‌آید به‌گوش / کاشنای شمع را بیرون محفل آتش است

25

دیده تنها کاسهٔ دریوزهٔ دیدار نیست / از تپش در هر بن مویم هجوم سایل است

26

عرض نیرنگ تپش‌های مرا تکرار نیست / اشک هر مژگان زدن‌ها رنگ دیگر بسمل است

27

نه همین اشک به توفان تپش می‌غلتد / داغ هم زورق توفانی دریای دل است

28

بسمل شوقم و از شرم نگاه قاتل / همچو خون در جگر رنگ تپش‌های من است

29

شور تپش از ما به فنا هم نتوان برد / خاکستر منصور مزاجان نمکین است

30

برروی ما چوصبح نه‌رنگی شکسته است / گردی ز دامن تپش دل نشسته است