آن شعله که در دل شرر عشق وهوس ریخت

آن شعله که در دل شرر عشق وهوس ریخت

گرد نفسی بودکه رنگ همه‌کس ریخت

صد دشت ز خویش آن طرفم از تپش دل

شمع ره‌گمگشتگی‌ام سعی جرس ریخت

فریادکه نقشی ندمانید حبابم

تا دم زدم این آینه از تاب نفس ریخت

صد خلد حلاوت پی پرواز هوس رفت

شیرینی جانم همه در راه مگس ریخت

شرمندهٔ صیاد خودم چون نفس صبح

کز نیم تپش‌گرد من از چاک قفس ریخت

معموری بنیاد جسد بر سر هیچ است

آتشکده‌ها رنگ بنایی‌ست که خس ریخت

هم قافلهٔ -‌سیرت سرشار نگاهیم

گرد ره ما سرمه به آواز جرس ریخت

برداشتن از کوی توام صرفه ندارد

خوهدکف‌خاکم به سر و چشم‌عسس ریخت

در خانه همان بار به دوشم چه توان کرد

معمار ازل رنگ بنایم ز نفس ریخت

درس ورق عجز من امروز روانی‌ست

رنگم به رهت ساز قدم کرد ز بس ریخت

غافل نشوی از دل افسردهٔ بیدل

خونی‌ست درین پرده که باید به هوس ریخت