دل را به خیال خط او سیر فرنگیست
دل را به خیال خط او سیر فرنگیست
این آینه صاحبنظر از سرمهٔ زنگیست
дил ро ба хаёл хт ав сир фарнагист
ин оина соҳаб-назар аз сарма зангист
غافل مشو از سیر تماشاگه داغم
هر برگ گلی زین چمن آیینهٔ زنگیست
ғофал машу аз сир тамошога доғам
ҳар бараг гали зин чаман оина зангист
در گلخن وحشتکدهٔ فرصت امکان
دودی، شرری چند شتابی و درنگیست
дар галхан ваҳаштакада фарсат амакон
дуди, шарари чанд штоби ва дарнагист
چون بشکند این ساز، چه خشم و چه مدارا
زیر و بم تار نفست صلحی و جنگیست
чун башаканд ин соз, ча хашм ва ча мадоро
зир ва бам тор нафаст салаҳи ва ҷангист
از اهل تکبر مطلب ساز شکفتن
چین بر رخ این شعله مزاجان رگ سنگیست
аз аҳал такабар маталаб соз шакафтан
чин-бар рх ин шаъала-мазоҷон-раг сангист
محمل کش صف قافله بیتابی شوقیم
چاک دل ما هم جرس ناله به چنگیست
маҳамал каш саф қофала битоби шуқим
чок дил мо ҳам ҷарс нола ба чангист
جهدی که برآیی زکمانخانهٔ آفاق
نخجیر مراد دو جهان صید خدنگیست
ҷаҳади ки баройай закамонхона офоқ
нахаҷир марод ду ҷаҳон сид хадангист
حیرت مگر از دل کند ایجاد فضایی
ورنه چو نگه خانهٔ ما گوشهٔ تنگیست
ҳайрат магар аз дил-канд айаҷод фазойай
варна чу нга хона мо гуша тангист
چون لاله ز بسگرمرو حسرت داغم
صحرا ز نشان قدمم پشت پلنگیست
чун лола з бас-гармару ҳасарт доғам
саҳаро з нашон қадамам пашт палангист
آزادگی موج، زگوهر چه خیالیست
تمکین به ره قطرهٔ ما پشتهٔ سنگیست
озодаги мавҷ, загуҳар ча хиоли-ст
тамакин ба ра қатара мо пашта сангист
چون شمع ز بس آینه سامان بهارم
تا ناوک آهم سر و برگش پر رنگیست
чун шамъ з бас оина сомон бҳорм
то новак оҳам-сар ва барагаш пур рангист
بیدلگهر عشق به بحری است که آنجا
آیینهٔ هر قطرهگریبان نهنگیست
бидел-гаҳар ишқ ба баҳари аст-ки онҷо
оина ҳар қатара-гарибон наҳангист
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.