ما حریفانِ بزمِ اسراریم

ما حریفانِ بزمِ اسراریم

مستِ جامِ شهود دیداریم

جوشِ بحرِ محیطِ لاهوتیم

فیضِ صبحِ جهانِ انواریم

اثر و فعلِ حق ز ما پیداست

بی‌گمان عرضِ سرِّ اظهاریم

جلوه‌فرماست حق به کسوتِ ما

لاجرم طرفه رنگ‌ها داریم

گاه جامیم و گاه بادهٔ ناب

گاه ساقی و گاه خمّاریم

گاه مجنون و گاه جوهرِ هوش

گاه مستیم و گاه هشیاریم

گاه مجنونِ کار·های خودیم

گاه از فعلِ خویش بیزاریم

گاه از خویش رفته چون سیلاب

گاه تمکین‌بنا چو کُهساریم

گاه معمورهٔ وجودی را

به غذا و شراب معماریم

گاه در عالمِ تغافلِ شوق

بی‌نیاز از خیالِ تیماریم

گاه در دل ز خالِ لاله‌رخان

تخمِ سودایِ عشق می‌کاریم

گاه از زلفِ عنبرین‌مویان

به شکنجِ هوس گرفتاریم

حاصلِ کار و بارِ عشق و هوس

همه از ماست تا چه برداریم؟

در چمنزارِ عالمِ امکان

از رهِ جسم و جان گل و خاریم

گاه لطفیم، موجِ آبِ حیات

دمِ سرگرمیِ غضب ناریم

برقِ عشقیم، شعله می‌خندیم

ابرِ شوقیم، ناله می‌باریم

گر چه بالذّات واحدیم به حق

لیک با اسم و فعل بسیاریم

شوقِ ما با وجودِ بی‌رنگی

تا به رنگ آشناست گلزاریم

کفر و دین است گفت‌وگو ور نه

عینِ تسبیح و عینِ زنّاریم

به فضولان ز درسگاهِ یقین

این دو مصرع گواه می‌آریم

که «جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست»

روزگاری‌ست از محیطِ بقا

همچو موج اوفتاده‌ایم جدا

یعنی از درسِ معنیِ اطلاق

حرفِ تقیید کرده‌ایم انشا

در تماشاگهِ قِدَم بودیم

فارغ از عرضِ چند و چون و چرا

جوش زد ناگهان محیطِ وجود

موجِ تمییزِ عِلم شد پیدا

موج چون بر کنارِ بحر رسید

کرد ظاهر مظاهرِ اسما

اسم صورت‌پذیر شیء گردید

گشت حادث حقیقتِ اشیا

آسمان‌ها پدید شد زان موج

چون حباب از تلاطمِ دریا

دورِ افلاک شد کثافت‌ریز

تا عناصر پدید شد زین‌ها

نور و ظلمت مقابلِ هم شد

داد آرایشِ صباح و مَسا

گشت اضداد ظاهر از اعداد

ضدِّ نار آب و ضدِّ خاک هوا

از عناصر جماد صورت بست

شوق ننشست ساعتی از پا

پس طبیعت در اهتزاز آمد

از جمادی نبات یافت نما

باز حیوان شد و ازو انسان

شد مسمّی به آدم و حوّا

کرد پیدا ز نوعِ انسانی

کافر و گبر و مؤمن و ترسا

وحدتِ صِرف جوشِ کثرت زد

خامشی شد به دل به رنگِ صدا

جلوه بر جلوه رنگ و بو جوشید

حسن بی‌پرده شد ز جیبِ خفا

ممکن آمد برون ز سازِ وجوب

از چه؟ از نغمهٔ تأمّلِ ما

جز ز حادث قدیم رخ ننمود

کرد از بس خِرَد معاینه‌ها

عقل هرگز نداشت آگاهی

کز چه محبوسِ لفظ شد معنا

چون به دریایِ حیرت افتادیم

باطنِ ما ز عشق یافت ندا

که «جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست»

عشق تا مایلِ بیان گردید

دو جهان شوخیِ زبان گردید

آمد و بر درِ شنیدن زد

خامشی رفت و داستان گردید

آفتابِ ازل نقاب گشود

ذرّه ناچار پَرفِشان گردید

ظاهر و باطنی به حرف آمد

اعتبارات جسم و جان گردید

مژهٔ شوق باز کرد آغوش

وسعت آیینهٔ جهان گردید

سَرِ سودایی‌ای به گردش رفت

عرضِ دورانِ آسمان گردید

حرص در طبعِ آب و خاک افسرد

گوهر و لعلِ بحر و کان گردید

اعتباراتِ پوچ توفان کرد

محملِ موج و کف روان گردید

تخم بشکست و ریشه صورت بست

ریشه بالید و گلسِتان گردید

دشتِ امکان نداشت دَیّاری

گَردِ اوهام کاروان گردید

ریشه برعکس می‌دود اینجا

نفس از عاجزی فغان گردید

تا نوای فنا عیان گردد

زندگی سازِ امتحان گردید

عمر گل کرد و داغِ فرصت برد

شرری پَر زد و نهان گردید

بی‌قرارانِ شوق را چون صبح

بالِ پرواز آشیان گردید

خونِ شوقی بر آستانِ نیاز

خاک گشت و چمن عیان گردید

شوقِ دیدار شد دلیلِ طلب

اشک پیش از نگه روان گردید

ناله بالید در هوای قدی

سروِ گلزار بی‌نشان گردید

اشک هم در قفای بیتابی

رفت جایی که دل توان گردید

نه خزان جلوه‌گر شد و نه بهار

این‌قدَر رنگ بلبلان گردید

غیرِ این معنی آشکار نشد:

- تا یقین فارغ از گمان گردید –

که جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست

موج پوشید رویِ دریا را

پرده از اسم شد مسمّا را

نیست جز اسم بالِ پروازش

فهم کن آشیانِ عنقا را

جلوه‌های جمالِ بی‌رنگی

تک و پو داد جانِ اشیا را

عصمتِ حسنِ یوسفی زده چاک

جیبِ ناموسِ صد زلیخا را

ذات فارغ ز اعتبارِ ظهور

معتبر جلوه ساخت اسما را

ذره اینجا به هر زمینگیری

چشمکی می‌زند ثریا را

می‌کند دودی از نفس ظاهر

تا دهد عرضه داغِ دل‌ها را

می‌کشد طرفی از نقاب سحر

تا کند سینه‌چاک دنیا را

از نسیمِ بهار کرد عیان

نفسِ معجزِ مسیحا را

می‌نماید ز شاخِ هر گلبن

شمع اسرار دست موسا را

شوق حیران که با چنین اظهار

چه نهانی‌ست آشکارا را؟

در دلِ لالهٔ چمن آخر

که نهاده است داغ سودا را؟

سرِّ حیرت به گوشِ کوه که گفت؟

کز جگر خون چکید خارا را؟

جاده هرسو گشوده است آغوش

که دریده‌ست جِیبِ صحرا را؟

زین همه جلوهٔ جنون‌پیما

سوخت حیرت نگاهِ بینا را

شعلهٔ دل ز چشمِ تر ننشست

ابر ننشاند جوشِ دریا را

غُلغُلِ بادهٔ قیامت‌جوش

همه تن ناله کرد مینا را

آگهی می‌زند چو آیینه

مُهر بر لب زبانِ گویا را

قفلِ گنجِ دل است خاموشی

از صدف پرس این معمّا را

بیدل ار واقفی ز رمزِ یقین

ترک کن قصّهٔ من و ما را

که جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست

مگذر از سیرِ عالم اسرار

تا شوی محرمِ حقیقتِ کار

چند اندیشهٔ زن و فرزند؟

مایه هیچ است و راهزن بسیار!

گر نداری ز دهر پایِ گریز

دستی از دامنِ جهان بردار

ای حباب! این‌قدَر چه می‌بالی؟

شرمی از گیر و دارِ خویش بدار

که به یک دَم زدن حریفِ اجل

از سرت برکشیده است دمار

گر همه بر فلک روی چو سحاب

قطره اشکی شو و به خاک ببار

منعِ جولانِ عجز نتوان کرد

سایه بر کوه می‌رود هموار

تا نگردی خجل ز رویِ عدم

زندگی را به جز فنا مشمار

می‌رود صبح و می‌دهد آواز

که: به راهِ تو زندگی‌ست غبار

تا به کی مستعار باید زیست؟

هرچه داری برو به حق بسپار

جهد کن تا به خود زنی آتش

نیست شمعی دگر در این شبِ تار

مدعا زین فسونِ یأس آن است

که تو از خویش بگذری ناچار

چیست از خویشتن گذشتنِ تو؟

یعنی از وهمِ هستی و پندار

رفع ظلمت حضورِ خورشید است

نور باقی است چون نمانَد نار

نفیِ باطل ثبوتِ حق دارد

همه عیش است چون روَد آزار

تا نِه‌ای واصلِ بهارِ یقین

عیش رنج است گلشنت همه خار

چون رسیدی به نشئهٔ توحید

خواه مستی گزین و خواه خمار

عجز شو تا رسی به علمِ غرور

باش مجبور تا شوی مختار

ای خوش آن دم که بی‌نیاز شود

درسِ آگاهیِ تو از تکرار

تا به چشمِ شهود دریابی:

- بی‌غبارِ تکلّف اظهار -

که جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست

هوش اگر نشئه‌ای به سر دارد

با فلک دست در کمر دارد

آنکه چاکی به دل رساند از عشق

چمنِ فیضِ صد سحر دارد

هرکه را داغِ حیرتی دریافت

بهرِ دفعِ بلا سپر دارد

نیست جز دردسر نتیجهٔ عقل

بیخودی راحتِ دگر دارد

ای خوش آن کس که سرمهٔ بینش

از خطِ یار در نظر دارد

همچو گرداب می‌تند بر خویش

هرکه از قعرِ دل گهر دارد

گر عمل نیست علم بارِ دل است

کی پَرَد ماهی؟ ار چه پر دارد!

نفسِ انسان در این چمن نخلی‌ست

کز نفَس ارّه‌ها به سر دارد

خرمنِ اعتبارِ هستیِ ما

دانه گر دارد از شرر دارد

چه تماشا کند کسی؟ که حباب

حاصلِ عمر یک نظر دارد

حرفِ خونین‌دلان مگوی و مپرس

لاله صد داغ و یک جگر دارد

محو تسلیم باش و راحت کن

سایه جمعیتِ دگر دارد

به تردد محیط نتوان شد

موج بیهوده دردسر دارد

آبرویِ محیطِ عافیت است

هرکه آیینهٔ گهر دارد

اهلِ معنی تواضعِ محضند

سرکشی شاخِ بی‌ثمر دارد

قیدِ هستی دلیلِ خامی‌هاست

چوبِ تر ثقلِ بیشتر دارد

چرخ بر نقشِ غیب بینا نیست

حلقه چشمی برونِ در دارد

رازداران خموشی‌آهنگند

خاک مشکل که ناله بر دارد

مایهٔ راحت است لب بستن

که نِی از خامُشی شکر دارد

سخن و خامُشی‌ست یکسانش

هرکه زین گفت‌وگو خبر دارد

که جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست

دیده عمری‌ست داغِ حیرانی‌ست

دل همان نسخهٔ جنون خوانی‌ست

گر به هرسو نظر کنی چمن است

هر طرف پر زنی گل افشانی‌ست

بی·نیازی بهار·ها دارد

گفت‌وگو محوِ باقی و فانی‌ست

خلوت‌آرایی انجمن‌سازی

اعتبار وجوب و امکانی‌ست

آن یکی عالمِ تغافل شوق

این دگر باغِ رنگ گردانی‌ست

از بد و نیک آنچه دید نظر

جلوه‌گر شد که غیر بهتانی‌ست

همه را سرنوشت فکر خود است

زانو آیینه‌دارِ پیشانی‌ست

خاک آسوده پا به دامنِ ناز

که: «همین‌جا بهارِ رحمانی‌ست»

آب خندان که: «بحر را زاینجا

عرق‌آلود گرم جولانی‌ست»

باد مطلق‌عنان که: «عنقا را

در همین آشیان پرافشانی‌ست»

شعله بی‌پرده: «کای نظربازان!

کسوتی نیست جلوه عریانی‌ست»

چرخ گردان که: «چاره نتوان یافت

زورقِ کائنات توفانی‌ست»

صبح اجزای خویش داد به باد

که: «نفس مایهٔ پریشانی‌ست»

ابر دامن‌کشان که: «حاصلِ دهر

خرمن‌آرای اشک سامانی‌ست»

گلسِتان جامه‌در ز شوخیِ رنگ

که: «دو عالم شکست پیمانی‌ست»

شهر و غوغا که: «جلوه آبادی‌ست»

دشت و تسکین که: «جمله ویرانی‌ست»

بحر سرخوش که: «مدعا گهر است»

کوه نازان که: «لعلِ رُمّانی‌ست»

هر یک از نسخهٔ حقیقتِ خویش

سرخط اظهارِ راز پنهانی‌ست

اینقدر واشکافتن عبث است

گر نه فکرِ یقین گریبانی‌ست

با همه هوش معنیِ این راز

تا نفهمیده‌اند نادانی‌ست

که جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست

هیچکس رمزِ این گره نگشود

که چه رنگ است گلشنِ مقصود؟

گل نکرد از بهارِ آگاهی

جز همین سرخ و زرد و سبز و کبود

لیک تا چشم برهم آمده است

چون خیالند از نظر مفقود

گرمی از مجمرِ سپهر مخواه

شعله‌ها رفته‌اند پیش از دود

اعتبارات محوِ یکدگرند

آنچه کم شد ز شب به روز افزود

در ظهور است مختفی مظهر

با وجود است بی‌نشان موجود

همه بی‌پرده لیک در پرده

جمله پیدا ولی برون ز نمود

اینقدر عالمِ تهی از خویش

مطلقی را نموده پر ز قیود

یک طرف شورِ مسلم و مؤمن

طرفی گفت‌وگویِ گبر و یهود

این یکی دیری آن دگر حرَمی

هر یکی را تسلّیِ معبود

آخِرِ کار از این همه سودا

نه زیان آشکار گشت نه سود

لازمِ مایه‌ای‌ست سود و زیان

خلقِ بی‌مایه را چه هست و چه بود؟

همه چیدند رخت و ماند همان

چارسوی ظهور نامسدود

گردشی بود و رفتنی از خویش

همه آفاق رنگ می‌پیمود

عشق باقی و مابقی فانی

این زمان کو ایاز و کو محمود؟

آفتابِ قِدَم همان قدم است

نه هبوطی است در میان نه صعود

همچو موج و حباب از این دریا

عالمی جلوه کرد و هیچ نبود

سازِ دیوانگی‌ست هوش اینجا

خامُشی و کری‌ست گفت و شنود

چیست دیدن؟ غبارِ دیده‌فریب

چه شنیدن؟ خیالِ وهم‌آلود

زین همه پرفشانیِ اوهام

به همین حیله می‌توان آسود _

که: «جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست»

بیخودی باز گرمِ جولان شد

آهِ افسرده شعله‌سامان شد:

کاین جهان خود نداشت عیبِ حدوث

قابلِ تهمت از چه عنوان شد؟

گفتم از سازِ بی‌نقابیِ ما

آنچه پوشیده بود عریان شد

گشت محدود بیکرانیِ دل

دستگاهِ جهات و ارکان شد

گَردِ ما را نفَس پریشان کرد

گیر و دار بساط امکان شد

خاک از عجز ما به جلوه رسید

آتش از آهِ ما نمایان شد

سخت بی‌آب بود دشتِ ظهور

اشکِ ما ریختند عَمان شد

رنگ ما دید خاک گلشن گشت

بوی ما یافت نیستی جان شد

قطره‌ای ریخت چشمِ حیرانی

هفت سیاره سبحه‌گردان شد

یادی از پیچ و تابِ ما کردند

زلف پیدا شد و پریشان شد

نقشِ رنگِ بنایِ ما بستند

نقضِ عهد و شکستِ پیمان شد

دهر کسبِ کمالِ ما می‌کرد

تا به جایی رسید انسان شد

از جنابِ سجودِ عزّتِ ما

آنکه مردود گشت شیطان شد

از یقین و گمانِ فطرتِ ماست

گر کسی گبر یا مسلمان شد

ای بسا دعوی‌ای که آخرِ کار

آب گشت و به خاک پنهان شد

این دم از گفت‌وگو پشیمانی‌ست

که نگه محرمِ گریبان شد

لافِ ما شورِ ناامیدیِ ماست

بسکه هیچیم هیچ نتوان شد

شرم آبی به روی جرأت ریخت

مشکلی از خجالت آسان شد

سِحر می‌جوشد از فسانهٔ ما

گوش بشنید و چشم حیران شد

آخر کار مژده‌اش دادند

تا دل از فعل خود پشیمان شد

که: «جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست»

گرچه کونین مستِ جانان است

میِ عرفان به جامِ انسان است

نبوَد همترازِ وی یاقوت

سنگ و آهن اگرچه از کان است

موج و کف جلوه می‌کند اما

از گهر آبرویِ عَمّان است

خار و خس مصلحت فروشی‌هاست

ورنه گل رونقِ گلستان است

از عقیق است اعتبارِ یمن

لعل سرمایهٔ بدخشان است

بهرِ این شمع چرخ فانوس است

بهرِ این گنج دهر ویران است

در شبستانِ غفلتِ آفاق

آدمی آفتابِ تابان است

شأن زنبور چرخ راست عسل

جسم معذور و دهر را جان است

مخزنِ عدل و معدنِ انصاف

منبعِ فیض و بحرِ احسان است

به جلال است معنی قهّار

در صفات جمال رحمان است

از لبی خنده صبحِ عالمِ فیض

وز نَمی اشک ابرِ نیسان است

دلِ صافش چه نقش‌ها که نبست

بسکه آیینه است حیران است

در لباسِ تجددِ امثال

همچو حق جلوه‌گر به هر شأن است

صد چمن جلوه می‌کند به خیال

جوشِ بی‌رنگی‌اش گل‌افشان است

گاه از قهر چشمهٔ الَم است

گاه از لطف عینِ درمان است

گاه کهل است و گاه پیر زمان

گه جوان گاه طفل نادان است

گرچه معمورهٔ خِرَد کاری‌ست

تا جنون می‌کند بیابان است

زیر چرخ از جهان نشسته برون

صاحب خانه است و مهمان است

گر به صورت رود گداصفت است

ور به معنی رسید سلطان است

تا از این رمز گشته‌ایم آگاه

نزدِ ما خوب و زشت یکسان است

که جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست

اعتبارِ حقیقتِ ازلیم

آب و رنگِ بهارِ لَم‌یزلیم

عشق هرجا به خون تپَد بالیم

حسن هرجا چمن شود حللیم

شوقِ ما داشت جلوه‌ها در کار

عِلم بودیم این زمان عَمَلیم

بهرِ ترتیبِ نظمِ امکانی

چون ردیف و قوافیِ غزلیم

عمر سررشتهٔ توجهِ ماست

گر تغافل ز خود کنیم اجلیم

چشم یک چند دامِ جلوه‌گری‌ست

شیشه گر بشکند پری‌ مثلیم

مستی از پهلویِ دل است اینجا

صد خرابات شیشه در بغلیم

چون سحر از غبارِ وهمِ نفس

بسکه بر خویش چیده‌ایم تلیم

تا دِماغِ هوس رسا گردد

گوهرآرای رشتهٔ املیم

کارِ ما زین بساط مفت بری‌ست

بازی رنگ وهم را شتلیم

صلح درس کتاب وحدت بود

تا طرف آشکار شد جدلیم

زهر می‌پرورد تمیزِ صفات

ورنه بالذّات چشمهٔ عسلیم

مدعا هیچ و این همه نیرنگ

عرضِ اوهام و این‌قدَر حیلیم

وهم کثرت‌نمای یکتایی‌ست

معنیِ واحدیم و مبتذلیم

سازِ ما قابلِ اقامت نیست

ناله‌ای در توهّمِ جبلیم

هستی اکنون به جای نیستی است

عدمی رفته است و ما بدلیم

خجلت اعتبار اگر این است

هرقدر ظاهریم بی‌محلیم

خواه افسانه گیر و خواه خیال

هرچه هستیم از همین قبلیم

گر کنی فهم گیر و دار ظهور

چون نفس جهد هیچ‌ماحصلیم

با همه اعتبار ساز شکست

به همین نکته ایمن از خللیم

که: «جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست»

ای خطت آیهٔ وفاداری

نرگست نسخهٔ ستم کاری

طرّهٔ کافرِ تو از کفِ دل

نقدِ ایمان برَد به طرّاری

علم حاصل نما ز جهل گریز

جهل خواب است و علم بیداری

غافل از حال خود مشو کز دل

لوحِ محفوظ در بغل داری

چون صدف جا کنی به سینهٔ بحر

گوهر دل اگر به دست آری

رشتهٔ سبحه‌ی دل است نفس

مکش از بیدلی به زنّاری

غنچه‌سان عقدهٔ تو حل گردد

گر شبی وارسی به خونخواری

تا طبیب تو نیست درد طلب

گر مسیحا شوی که بیماری!

در خرابی بود عمارت دل

سر کن از سیل اشک معماری

نقطهٔ صفر گرد و پیشی کن

در کمی خفته است بسیاری

هرکه سر در رهِ طلب دارد

بوَدش فکرِ غیر سرباری

التفاتت به ماسِوا زان روست

که در اندیشهٔ خودی عاری

هیچکس مانعِ خرامِ تو نیست

هم تو در پایِ خویشتن خاری

رنگ و بو جمله سازِ پرواز است

اینت آزادی و گرفتاری

خواه جنّت گزین و خواه سقَر

که تو در اختیار مختاری

گر به عرفان رسی همان نوری

ور به غفلت روی همان ناری

پرتوِ آفتابِ هستیِ ذات

هست در جملهٔ جهان ساری

یک محیط است آبِ رحمت او

گشته در جویِ «کن فکان» جاری

گر صداقت دلیلِ دانشِ توست

لفظ را عینِ معنی انگاری

چون قدح جمله چشمِ حیران باش

گر از این باده نشئه‌ای داری

که جهان نیست جز تجلّیِ دوست

این من و ما همان اضافَتِ اوست

چون صفای تو رنگ می‌گیرد

عالمی را پرنگ می‌گیرد

امتیازِ تو بسکه می‌بالد

صورتِ فخر و ننگ می‌گیرد

فطرتت از تخیلِ اضداد

طرفِ صلح و جنگ می‌گیرد

شش جهت از توهّمِ نظرت

گردِ اوهام بنگ می‌گیرد

نُه فلک را به یک تأمّلِ تو

مژهٔ بسته تنگ می‌گیرد

نفسِ صبح بی‌توجهِ تو

چون دمِ تیغ زنگ می‌گیرد

عطسهٔ غنچه گر همه طرب است

احتزازت تفنگ می‌گیرد

فرصتی کز شتاب دارد بال

التفاتت درنگ می‌گیرد

چون تو را میلِ آرمیدن‌هاست

ناله تمکینِ سنگ می‌گیرد

هرکجا وحشتت قدم ساید

برق را عذر لنگ می‌گیرد