حضورکلبهٔ فقر از تکلف ات بری‌ست

حضورکلبهٔ فقر از تکلف ات بری‌ست

چراغ ما ز سر شام تا سحر سحری‌ست

سر امید اقامت در این بساط کراست

چو شمع مرکز رنگیم و رنگ‌ها سفری‌ست

صدای تست کزین‌کوه باز می‌گردد

به ناله رنج مکش در مزاج سنگ کری‌ست

زمان فتنهٔ آفاق انتظاری نیست

بهوش باش که هر ماه دورها قمری‌ست

به عجز خلق مشو غافل از شکوه ظهور

شکست شیشهٔ امکان‌کلاه نازپری‌ست

تبسم که در این باغ بی‌نقابی کرد

که رنگ صبحی اگر گرد می‌کند شکری‌ست

گرفتم آینه‌ات نیست محرم اشیا

به خوابش نیز نکردی نظر چه بی‌بصری‌ست

به هر نفس دلی ایجاد می‌کنی نگهی

که زندگی چقدر کارگاه شیشه‌گری‌ست

به لنگی نفست اعتماد جهد خطاست

بجا نشین و قدم زن که مرکبت‌ کمری‌ست

درین بساط که نرد خیال می‌بازیم

به مرگ دادن جان هم دلیل مفت بری‌ست

ز ننگ دعوی‌گردنکشی حذر بیدل

که داغ شمع ته پاگل دماغ سری‌ست