خاک نمیم، ما را، کی فکر عجز و جاه است

خاک نمیم، ما را، کی فکر عجز و جاه است

گرد شکستهٔ ما بر فرق ما کلاه است

عشق غیورا‌ز ما چیزی نخواست جز عجز

ساز گدایی اینجا منظور پادشاه است

خیر و شری که دارند بر فضل واگذارید

هر چند امید عفو است در کیش ما گناه است

با عشق غیر تسلیم دیگر چه سر کند کس

در آفتاب محشر بی‌سایگی پناه است

دل گر نشان نمی‌داد هستی چه داشت در بار

تمثال بی‌اثر را آیینه دستگاه است

ای شمع چند خواهی مغرور ناز بودن

این‌گردن بلندت سر درکنار چاه است

جهد ضعیف ما را تسلیم می‌شناسد

هر چند پا نداریم چون سبحه سر به راه است

خاک مرا مخواهید پامال ناامیدی

با هر سیاهکاری در سرمه‌ام نگاه است

شستن مگربخواند مضمون سرنوشتم

نامی که من ندارم در نامهٔ سیاه است

شادم که فطرتم نیست تریاکی تعین

وهمی که می‌فروشم بنگ است وگاهگاه است

بیدل دلیل عجز است شبنم طرازی صبح

از سعی بی‌پر و بال اشکم گداز آه است