در گلستانی که گرد عجز ما افتاده است

در گلستانی که گرد عجز ما افتاده است

همچو عکس از شخص، رنگ از گل جدا افتاده است

بسکه شد پامال حیرانی به راه انتظار

دیدهٔ ما، بی‌نگه چون نقش پا افتاده است

ما اسیران از شکست دل چسان‌ایمن شویم

بر سر ما سایهٔ زلف دوتا افتاده است

نیست خاکی کز غبار عجز ما باشد تهی

هر کجا پا می‌گذاری نقش ما افتاده است

گاهگاهی ذوق همچشمی‌ست ما را با حباب

در سر ما نیز پنداری هوا افتاده است

از طلسم مل که تمثال حبابی بیش نیست

عقده‌ها در رشتهٔ موج بقا افتاده است

کو دم بیباکی تیغی که مضرابی کند

ساز رقص بسمل ما از نوا افتاده است

سبزه وگل تا به کی بوسد بساط مقدمت

از صف مژگان ما هم بوریا افتاده است

از گل تصویر نتوان یافت بوی خرمی

رنگ ما از عاجزی بر روی ما افتاده است

جادو منزل درتن وادی فریبی بیش نیست

هر کجا رفتیم سعی نارسا افتاده است

این زمان از سرمه می‌باید سراغ دل‌گرفت

جام‌ ما عمری‌ست از چشم‌ صدا افتاده است

گر فلک بیدل مرا بر خاک زد آسوده‌ام

می‌کند خوب فراغت سایه تا افتاده است