آخر سیاهی از سر داغم به در نرفت

آخر سیاهی از سر داغم به در نرفت

زین شب چو موی چینی امید سحر نرفت

در هستی وعدم همه جا سعی مطلبی است

از ریشه زیر خاک تلاش ثمر نرفت

نومید اصل رفت جهانی به ذوق فرع

تا وضع قطره داشت ز دریا گهر نرفت

از بسکه تنگ بودگذرگاه اتفاق

چون سبحه خلق جزبه سریکدگرنرفت

بر شعله‌ها ز پردهٔ خاکستر است ننگ

کاوارگی سری‌ست که در زیر پر نرفت

از هیچ جاده منزل عشق آشکار نیست

فرسود سنگ وپی به سراغ شرر نرفت

درکوچهٔ سلامت دل، پا شمرده نه

زین راه بی‌ادب نفس شیشه گر نرفت

آنجاکه نامهٔ رم فرصت نوشته‌اند

ما رفته‌ایم قاصد دیگر اگر نرفت

گر محرمی، به ضبط نفس کوش کز ادب

حرف به حق رسیده زلب پیشتر نرفت

زین خاکدان که دامن دل‌ها گرفته است

خلقی زخویش رفت و به جای دگر نرفت

بر حرص، پشت پا زدم اما چه فایده

گردی فشانده‌ام که ز دامان تر نرفت

بیدل ز دل غبار علایق نمی‌رود

سر سوده شد چو صندل واین دردسر نرفت