تا غبار خط برآن حسن صفا پیرا نشست

تا غبار خط برآن حسن صفا پیرا نشست

یک جهان امید در خاکستر سودا نشست

داغ سودای تو دود انگیخت از بنیاد دل

گرد برمی‌خیزد از جایی که نقش پا نشست

حیرت ما دستگاه انتظار عالمی‌ست

هر که شد خاک سر راهت به چشم ما نشست

حسن در جوش عرق خفت از تردد‌های ناز

آب این‌گوهرز شوخی بر رخ دریا نشست

پر گران خیزیم از سعی ضعیفی‌ها مپرس

نقش سنگی کرد گل تمثال ما هر جا نشست

فیض عزلت عالمی را در بغل می‌پرورد

مردمک در سایهٔ مژگان فلک‌پیما نشست

سربلندی خواهی از وضع ادب غافل مباش

نشئه برمی‌خیزد از جوشی که در صهبا نشست

پیرگردیدی دگر با دل‌گرانجانی مکن

پنبه‌ات تا چند خواهد بر سر مینا نشست

در دل ما چون شرارکاغذ آتش زده

داغ هم یک‌لحظه نتوانست بی‌پروا نشست

یک جهان موهومی از آثار ما پر می‌زند

ای فنا مشتاق باید در خیال ما نشست

حسرت دل را زمینگیری نمی‌گردد علاج

ناله در سیر است بیدل کوه اگر از پا نشست