بهار آیینهٔ رنگی که باشد صرف آیینت

بهار آیینهٔ رنگی که باشد صرف آیینت

شکفتن فرش گلزاری که بوسد پای رنگینت

عرق ساز حیا از جبهه‌ات ناز دگر دارد

به شبنم داده خورشیدی گهر پرداز پروینت

خجالت در مزاج بوی گل می‌پرورد شبنم

به آن‌ طرز سخن‌ یعنی نسیم برگ نسرینت

چه امکان است همسنگ ترازوی تو گردیدن

مگر کوه وقار آیینه پردازد ز تمکینت

نمی‌چیند به یک دریا عرق جز شرم همواری

تبسم‌های موج گوهر از ابروی پرچینت

تحیر صید مژگان هم بهشتی در نظر دارد

به زیر بال طاووس است دل در چنگ شاهینت

وفا سر بر خط عهدت‌کرم فرمانبر جهدت

ترحم بندهٔ‌کیشت، مروت امت دینت

زیارتگاه یکتایی‌ست الفت خانهٔ دل‌ها

نگردد غافل از آیینه یارب چشم حق‌بینت

به منع حسرت بیدل که دارد ناز خودکامی

شکر هم می‌خورد آب از تبسم‌های شیرینت