پیوسته است از مژه بر دیده‌ها نقاب

پیوسته است از مژه بر دیده‌ها نقاب

لازم بود به مرد صاحب‌حیا نقاب

حیرت غبار خویش ز چشمم نهفته است

بر رنگ بسته‌ام ز هجوم صفا نقاب

بوی گل است و برگ‌گل اسرار حسن و عشق

بی‌پردگی ز روی تو جوشد ز ما نقاب

تا دیده‌ام سواد خطت رفته‌ام ز هوش

آگه نی‌ام غبار نگاهت یا نقاب

اظهار زندگی عرق خجلت است و بس

شبنم‌صفت خوش آنکه‌کنم از هوا نقاب

از شرم روسیاهی اعمال زشت خو

بر رخ کشیده‌ایم ز دست دعا نقاب

بینش تویی‌کسی چه کند فهم جلوه‌ات

ای کرده از حقیقت ادراک ما نقاب

از دور باشی ادب محرمی مپرس

با غیر جلوه سازد وبا آشنا نقاب

معنی به غیرلفظ مصور نمی شود

افتاده است‌کار دل و دیده با نقاب

گر بوی گل ز برگ‌گل افسردگی‌کشد

جولان شوق می‌کشد از خواب پا نقاب

بیدل زشوخ‌چشمی خود در محیط وصل

داریم چون حباب ز سر تا به پا نقاب