گر چنین بالد ز طوف دامنت اجزای ما

گر چنین بالد ز طوف دامنت اجزای ما

بر سر ما سایه خواهد کرد سر تا پای ما

بی‌نفس در ظلمت‌آباد عدم خوابیده‌ایم

شانه زن‌گیسو، سحر انشا کن از شبهای‌ما

جهد ما مصروف‌یک سیرگریبان است وبس

غیر این‌گرداب موجی نیست در دریای ما

برتن ما هیچ نتوان دوخت جز آزادگی

گرهمه سوزن دمد چون سروازاعضای ما

ماجرای بوی گل نشنیده می‌باید شنید

ای هوس‌تن زن، زبان‌غنچه است انشای ما

رنگی از گلزار بیرنگی برون جوشیده‌ایم

از خرابات پری می می‌کشد مینای ما

یار در آغوش و سیر کعبه و دیر آرزوست

تا کجا رفته‌ست از خود شوق بی‌پروای ما

سعی‌همت را ز بی‌مغزان چه مقدار آفت‌است

هر که را گردید سر، بر لغزشی زد پای ما

دل مصفاکن، سراز وستعگه مشرب برآر

آینه‌صیقل زدن سیری‌ست در صحرای ما

ششجهت‌هنگامهٔ امکان ز نفی ماپر است

رفتن از خود تا کجا خالی نماید جای ما

یک نفس بیدل سری باید نیاز جیب کرد

غیر مجنون نیست‌کس در خیمهٔ لیلای ما