در جنونم موی سر سامان راحت چیده است

در جنونم موی سر سامان راحت چیده است

خاک این صحرا لب خش که را لیسیده است

تا گل محرومی از گلزار وصلت چیده است

سایهٔ بیدی سراپای مرا پوشیده است

سخت بیدردی‌ست دست از دامنت برداشتن

همچو شمع‌کشته در چشمم نگه خوابیده است

تا مرا عشقت چو شبنم دیدهٔ بی‌خواب داد

خون من رنگی به روی برگ گل خوابیده است

عاقبت خواهم به آن الفت‌سرا محمل‌کشید

ازگداز دل گلابی بر رخم پاشیده است

بستر داغی چو شمع کشته سامان کرده‌ام

بیخودی از عشق راه خانه‌ات پرسیده است

برق بیرنگ است عشق اما درین صحرای وهم

ی هوس خاموش امشب آهم آرامیده است

صبح وصلت بخت بد شاید فرا موشم کند

دیدهٔ خلق از سیاهی‌های خود ترسیده است

خاک شو، ای دل که در ناموسگاه عرض ناز

نیستم نومید این ظالم به خوبم دیده است

کاش چشم‌کس قضا نگشاید ز خواب عدم

حسن را ننگ دویی ز آیینه رنجانیده است

با همه عجز از تلاش سوختن عاری نه‌ایم

هر چه خوابیده‌ست اینجا فتنهٔ خوابیده است

بستر آرام دنیا گرم نتوان یافتن

شعله هم بر جرات خاشاک ما لرزیده است

رفته چون رنگ روان بیدل‌تری از آبله

عمر‌ها شد پهلوی ما زین طرف گردیده است