حیرتیم اما به وحشت‌ها هم‌آغوشیم ما

حیرتیم اما به وحشت‌ها هم‌آغوشیم ما

همچو شبنم با نسیم صبح هم‌دوشیم ما

هستی موهوم مایک لب گشودن بیش نیست

چون حباب از خجلت اظهار خاموشیم ما

شور این دریا فسون اضطراب ما نشد

از صفای دل چو گوهر پنبه در گوشیم ما

خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق

ازنی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما

بحر هم نتواند از ماکرد رفع تشنگی

جوهریم آب از دم شمشیر می‌نوشیم ما

گاه در چشم تر وگه برمژه‌گاهی به خاک

همچو اشک ناامیدی خانه بردوشیم ما

شوخ چشمی نیست‌کار ما به رنگ آینه

چون حیا پیراهنی از عیب می‌پوشیم ما

چشمهٔ بیتابی اشکیم از توفان شوق

با نفس پر می‌زنیم وناله می‌جوشیم ما

مرکز گوهر برون‌گرد خط‌گرداب نیست

هر کجا حرفی از آن لب سر زند گوشیم ما

کی بود یارب که خوبان یاد این بیدل‌کنند

کز خیال خوشدلان چون غم‌فراموشیم ما