گر به این وحشت دهد گرد جنون‌سامان ما

گر به این وحشت دهد گرد جنون‌سامان ما

تا سحر گشتن گریبان می‌درد عریان ما

فیض‌ها می‌جوشد از خاک بهار بیخودی

صبح‌فرش است ازشکست رنگ در بستان‌ما

در تماشایت به رنگ شمع هرجا می‌رویم

دیدهٔ ما یک قدم پیش است از مژگان ما

محو گردیدن علاج اضطراب دل نکرد

از تحیر سر به سر یک موج شد توفان ما

از شهادت انتظاران بساط حیرتیم

زخم‌ها واماندن چشم است در میدان ما

منزل مقصود گام اول افتادگی‌ست

همچو اشک ای کاش لغزیدن شود جولان ما

دور جامی زین چمن چون گل نصیب ما نشد

رنگ ناگردیده، آخر می‌شود دوران ما

سوخت پیش از ما درین محفل چراغ انتظار

دیدهٔ یعقوب نایاب است درکنعان ما

مطرب ساز تظلم پرده‌دار خوی‌کیست

شعله می‌پوشد جهان از نالهٔ عریان ما

هستی موهوم غیر از نفی اثباتی نداشت

رفتن ماگرد پیداکرد از دامان ما

چشم تا برهم زنم اشکی به خون غلتیده است

بسمل ایجاد است بیدل جنبش مژگان ما