سرمه سنگین نکند شوخی چشم او را

سرمه سنگین نکند شوخی چشم او را

درس تمکین ندهد گرد، رم آهو را

زخم تیغش به دل ز داغ، مقدم باشد

پایه از چشم، بلند است خم ابرو را

جبههٔ ما و همان سجدهٔ تسلیم نیاز

نقش پا، کی کند از خاک تهی پهلو را

هدف مقصد ما سخت بلند افتاده‌ست

باید از عجز کمان کرد خم بازو را

در مقامی که بود جلوه‌گه شاهد فکر

جوهر از موی سر است آینهٔ زانو را

نرمیده‌ست معانی ز صریر قلمم

‌رام دارد نی تیرم به صدا آهو را

نغمهٔ محفل عشاق شکست ساز است

چینی بزم جنون باش و صدا کن مو را

جهل باشد طمع خلق زسرکش صفتان

هیچ دانا زگل شمع نخواهد بو را

طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد

پای اگر خواب کند چشم نخوانند او را

هستی تیره‌دلان جمله به خواری‌گذرد

سایه دایم به سر خاک کشد گیسو را

وحشت ما چه خیال ست به راحت سازد

ناله آن نیست که ساید به زمین پهلو را

بیدل از بال و پر بسته نیاید پرواز

غنچه تا وا نشود جلوه نبخشد بو را