هوس جنون‌زدهٔ نفس به کدام جلوه کمین کند

هوس جنون‌زدهٔ نفس به کدام جلوه کمین کند

چو سحر به گرد عدم تند که تبسم نمکین کند

ز چه سرمه رنج ادب کشم که خروش جنون حشم

به هزار عرصه کشد الم نفسی که پرده نشین کند

ز خموشی ادب‌امتحان، به فسردگی نبری‌ گمان

که کمند نالهٔ عاشقان، لب برهم آمده چین کند

سر بی‌نیازی فکر را به بلندی‌ای نرسانده‌ام

که به جز تتبع نظم من، احدی خیال زمین کند

ز فسون فرصت وهم و ظن، بگداخت شیشهٔ ساعتم

که غبار دل به هم آرد و طلب شهور و سنین کند

ز بهار عبرت جزو کل، به‌گشاد یک مژه قانعم

چه‌ کم است صیقلی از شرر، که نگاه آینه‌بین کند

پی عذر طاقت نارسا، برو آنقدرکه کشد دلت

ته پاست منزل ره‌روی که به پشت آبله زین کند

نه بقاست مایهٔ فرصتی، نه نفس بهانهٔ شهرتی

به خیال خنده زند کسی که تلاش نقش نگین کند

چقدر در انجمن رضا، خجل است جرأت مدعا

که دل از فضولی نارسا، هوس چنان و چنین کند

ز حضور شعلهٔ قامتی، ز خیال فتنه علامتی

نرسیده‌ام به قیامتی، که کسی گمان یقین کند

به چه ناز سجده ادا کند، به در تو بیدل هیچ‌کس

که به نقش پا برد التجا و خطی نیاز جبین کند