به حیرتم چه فسون داشت بزم نیرنگت

به حیرتم چه فسون داشت بزم نیرنگت

زدم به دامن خود دست و یافتم چنگت

دماغ زمزمهٔ بی‌نیازی‌ات نازم

که تا دمید بر آهنگ ما زد آهنگت

نقاب بر نزدن هم قیامت آرایی‌ست

فتاده در همه آفاق آتش سنگت

به غیر چاک گریبان گلی نرست اینجا

درین چمن چه جنون کرد شوخی رنگت

چه ممکن است جهان را ز فتنه آسودن

فتاده بر صف برگشتهٔ مژه جنگت

حیا نبود کفیل برون خرامی ناز

دل‌گرفتهٔ ما کرد اینقدر ننگت

براین ترانه که ما رنگ نوبهار توایم

رسیده‌ایم به گل‌های تهمت ننگت

جهان وهم چه مقدار منفعل تک وپوست

که جستجو کند آنگه به عالم بنگت

علاج دوری‌غفلت به جهد ناید راست

نشسته‌ایم به منزل هزار فرسنگت

نه دیده قابل دیدن نه لب حریف بیان

نگه ما متحیر زبان ما دنگت

کراست زهرهٔ جهدی که دامنت گیرد

چو دست ما همه شلت چو پای ما لنگت

زبان آینه، پرداز می‌دهم بیدل

بهار کرد مرا پرفشانی رنگت