نشاند عجزم بر آستانی که محوم از جیب تا به دامن

نشاند عجزم بر آستانی که محوم از جیب تا به دامن

اگر بخوانند سر به جیبم و گر برانند پا به دامن

کجاست موقع‌شناس راحت که کم کشد زحمت تردد

به هرکجا رد . . . . . . . دشت نا آشنا به دامن

قماش ناموس وضع خویش است در هوس خانهٔ تعین

که دست و پای جنون و دانش همین ز جیب است تا به دامن

غبار ناگشته نیست ممکن ز تهمت ما و من رهایی

به حسرت سرمه می‌خروشد هزار کوه صدا به دامن

جهانی از وهم چیده بر خود دماغ اقبال سربلندی

گرفتم ای گردباد رفتی تو نیز برچین هوا به دامن

چه شیشه سازی‌ست یا رب اینجا به کارگاه دماغ مجنون

که کرده کهسار همچو طفلان ذخیره سنگ‌ها به دامن

چو آسمان از گشاد مژگان احاطه کردیم عالمی را

ز وسعت بال حیرت آخر رسید پرواز تا به دامن

به یک رمیدن ز گرد امکان حصول هر مطلب است آسان

به قدر چین خفته است اینجا هزار دست دعا به دامن

نفس بهار است غنچهٔ دل، نی·ام ز امداد غیر غافل

چو رنگ گل آتشی که دارم نمی‌برد التجا به دامن

بهانهٔ درد هم کمالی‌ست در طریق وفاپرستی

عرق دمد تا من اشک بندم به دوش چشم حیا به دامن

بیا که چشم امید بیدل به پای بوس تو باز گردد

ز شرم پوشیده‌ام چراغی چو رنگ برگ حنا به دامن