در طلب تا چند ریزی آبروی کام را

در طلب تا چند ریزی آبروی کام را

یک سبق شاگرد، استغنا کن این ابرام را

داغ بودن در خمار مطلب نایاب چند

پخته نتوان کرد زآتش آرزوی خام را

مگذر ازموقع‌شناسی ورنه در عرض نیاز

بیش ازآروغ است‌نفرت آه بی‌هنگام را

می‌خرامد پیش پیش دل تپش‌های نفس

وحشت از نخجیر هم بیش است اینجا دام‌را

مانع سیر سبکرو پای خواب‌آلود نیست

بال پروازست زندان نگین‌ها نام را

دوری مقصد به قدر دستگاه جستجوست

قطع کن وهم و خیال قاصد وپیغام را

حسن مطلق داشتم خودبینی‌ام آیینه کرد

اینقدرها هم اثر می‌بوده است اوهام را

چون غبار شیشهٔ ساعت تسلی دشمنیم

از مزاج خاک ما هم برده‌اند آرام را

زندگی تاکی هلاک‌کعبه و دیرت کند

به که از دوش افکنی این جامهٔ احرام را

از تغافل تا نگاه چشم خوبان فرق نیست

نشأه  یکرنگ ا‌ست اینجا درد و صاف جام را

حلقهٔ آن زلف رونق از غبار دل‌گرفت

دود آه صید باشد سرمه چشم دام را

کی رود فکر مضرت از مزاج اهل‌کین

مار نتواند جدا از زهر دیدن‌کام را

عرض معنی دیگر و اظهار صورت دیگر است

بیدل از آیینه نتوان ساخت وضع جام را