پاس کار خود نباشد صاحب تدبیر را

پاس کار خود نباشد صاحب تدبیر را

دست بر قید صدا مشعل بود زنجیر را

نفع زین بازار نتوان برد بی‌جنس فریب

ای که سود اندیشه‌ای سرمایه کن تزویر را

نیست آسان راه بر قصر اجابت یافتن

احتیاطی کن کمند نالهٔ شبگیر را

ساده‌دل ازکبر دانش، ترش‌رویی می‌کشد

جوهر اینجا چین ابرو می‌شود شمشیر را

بینوایی بین که در همرازی درس جنون

سرمه شد بخت سیاهم حلقهٔ زنجیر را

در بیابان تحیر نم ز چشم ما مخواه

بی‌نیاز از اشک می‌دان دیدة تصویر را

وعظ مردم غفلت ما را قوی سرمایه کرد

خواب ما افسانه فهمید آن همه تعبیر را

در محبت داغدارکوشش بی‌حاصلم

برق آه من نمی‌سوزد مگر تأثیر را

نقش هستی سرخط لوح‌خیالی بیش نیست

هم به چشم بسته باید خواند این تحریر را

نغمهٔ قانون وحدت بر تو نازش‌شهاکند

گر به رنگ تار ساز از بم ندانی زیر را

آنقدر یأسم شکست‌آخرکه چون بنیادرنگ

قطع کرد آب وگل من الفت تعمیر را

راست‌بازان را زحکم کج‌سرشتان چاره نیست

با کمان، بیدل اطاعت لازم آمد تیر را