زلف / موی

1

بساط زلف شود چیده در دمیدن خط / به چاک سینهٔ صبح است‌ چین دامن شب

2

دست جرأتها به چین آستین ‌گردد بدل / تا تواند حلقه گردیدن به آن موی ‌کمر

3

به ملک عشق ندارد تفاوت اقبال / کله شکستن محمود و چین زلف ایاز

4

فرصت سلسلهٔ زلف درازست اینجا / من به یک موی میان تو، دو مو گردیدم

5

چو موی ‌کاسهٔ چینی اگر بالد شکست من / شبیخون می‌زنم بر چین و راه شام می‌گیرم

6

اگر چشمت ز اسرار محبت سرمهٔ دارد / بببن موی سر مجنون و سیر زلف لیلاکن

7

اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما را / چو زلف‌خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد

8

بیدل مباش ممتحن وهم زندگی / چین‌کمند مقصد عمر ازکمین ما

9

زلف او را اختیاری نیست در تسخیر دل / خودبه‌خود این رشته می‌گیرد گره از تاب‌ها

10

کوشش افلاک از موی سپیدت روشن است / تاب ده نومیدی از ریشیدن این زال‌ها

11

صیت نگهت یاد خم زلف ند‌ارد / ترکان خطایی چه کمند از ختنی‌ها

12

به حبیب ساخت هوس تا تلاش پیش نرفت / کمند موج به چین آرمید و شد گرداب

13

روی‌که‌دارد عرق‌، دیده‌سرشک آشناست / زلف‌که در تاب‌رفت نسخهٔ‌دل ابتر است

14

ناتوانی ز چه رو صید خیالم نکند / تاب این رشته به آن موی‌کمر نزدیک است

15

پیچ و تاب زلف دارد راه باریک سلوک / شانه‌سان ما را به مژگان قطع این ره کردن است

16

هر کجا بی‌خانمانی هست صید زلف اوست / این‌کمند ناز با شام غریبان آشناست

17

ز پیچ و تاب خط و زلف گلرخان دریاب / که رنگ حسن هم اینجا شکست بنیادست

18

دل در خم‌کمند نفس ناله می‌کند / ما راگمان گه زلف بتان دام داشته‌ست

19

در قد دو تا شد دو جهان حرص فراهم / زین حلقه‌کمند امل آرایش چین داشت

20

در محبت غافل از آداب نتوان زبستن / حسن‌ گوش حلقه‌های زلف را هم تاب داد

21

همین‌کمند علایق‌ که بسته چین فسردن / توگر ز وهم برآیی چه نردبان ‌که نبندد

22

نخواهد شد سیاهی از جبین اخترم زایل / شب عاشق به موی ‌کاسهٔ چینی سحر دارد

23

گره در طبع نی هرچند افزون ناله رعناتر / کمند ما رسایی در خور سامان چین دارد

24

از بس به مراد دو جهان دست فشاندم / گر زلف شوم دامن من تاب نگیرد

25

حدیث کاکل و زلف تو بیدل ار بنگارد / چو رشته تاب خورد خامه در بنانش و لرزد

26

در کمند سعی نیکی چین ‌کوتاهی خطاست / تا به هر دامن‌ که خواهی دست احسان می‌رسد

27

به خود پیچیدن ما نیست بی‌انداز پروازی / کمند موج ما را یکنفس ‌گرداب چین باشد

28

از عالم حیرانی من هیچ مپرسید / آیینه ‌کمند نگهی بود که چین شد

29

ز خموشی ادب امتحان‌، به فسردگی نبری‌گمان / که کمند نالهٔ عاشقان‌، لب برهم آمده چین کند

30

سعی غبارصبح هوای چه صید داشت / تا آسمان‌گشادن چین‌کمند بود