غبار / سایه

1

درآن مقام‌که عرض جلال معبود است / غبار نیستی ماست آنچه موجود است

2

توفان غبار عدمیم آب بقا کو / دریا به میان محو شد از جوش کران‌ها

3

غبار ما، همان باد فنا خواهد ز جا بردن / چه‌ لازم چون سحر منت‌ کشیدن از نفس‌ اینجا

4

فضای وادی امکان پر از غبارِ فناست / چه آسمان‌ چه‌ زمین‌ مغز این‌ دو پوست‌ هواست

5

غبارِ عجز بود کسوت ظفر بیدل / شکستگی‌، ز رهی همچو موج در برِ ماست

6

امید و یاس وجود و عدم غبار خیال است / از آنچه‌ نیست مخور غم از آنچه هست‌ برون آ

7

غبار ما به صحرای عدم بال دگر می‌زد / فضولی در کجا انداخت یا رب از کجا ما را

8

غبار عدم باش و آسوده زی / به این جامه تکلیف احرام نیست

9

در غبار هستی اسرار فنا پوشیده‌اند / جامهٔ عریانی ما را ز ما پوشیده‌اند

10

به اولین جلوه‌ات ز دل‌ها رمید صبر و گداخت طاقت / کجاست آیینه تا بگیرد غبارِ حیرت درین تماشا

11

من نمی‌دانم خیالم یا غبار حیرتم / چون سراب از دور چیزی اعتبارم کرده‌اند

12

جهان‌گرفت غبار جنون تلاشی ما / چوصبح تاخت‌به‌گردون جگرخراشی ما

13

فسون و افسانهٔ تو و من فشاند بر چشم و گوش دامن / غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طور پیدا

14

به سواد نسخهٔ نیستی نرسید مشق تأملت / قلمی به خاک سیاه زن بنویس خط غبار ما

15

کس به ستر عیوب نفس چه چار‌ه کند / غبار نیستی آیینه‌ایم و رسوایی‌ست

16

هرکه از خود می‌رود ماییم‌گرد رفتنش / چون نفس از وحشت دلها خبر داریم ما

17

رفته‌ایم از خود به دوش آرمیدن چون غبار / آه از آن روزی‌ که بیتابی طواف ما کند

18

غبار هر ذرّه می‌فروشد به حیرت آیینهٔ تپیدن / رم غزالان این بیابان پی نگاهِ که می‌خرامد

19

عالمی را صید الفت کرد رنگ عجز من / در شکست خویشتن مشت غبارم دام داشت

20

عدم سایه ز خورشید معین‌گردید / گرتوشوخی نکنی هستی ما مبهم‌نیست

21

حجاب پرتو خورشید سایه می‌باشد / چه جلوه‌ها که نه در غفلت تو ناپیداست

22

هستی ما را تفاوت از عدم جستن خطاست / سایه آخر تا چه مقدار از زمین برتر بود

23

سایه وتمثال هرگز شخص نتواند شدن / نیست هستی جز گمان‌،‌ گو پرده بردارد یقین

24

ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است / سایه آخر می‌رود ازخود به طرف آفتاب

25

سایه بودیم این زمان خورشید گردونیم و بس / نیستی ما را چه مقدار از زمین برداشته‌ست

26

خورشید ز ظلمت‌‌کدهٔ سایه برون است / تاکی ز حدوثْ آینه سازید قِدَم را

27

چون شخص سایه بیدل صدر بساط عجزیم / تعظیم برنخیزد از روی مسند ما

28

تیره‌بختی نفسی از طلبم غافل نیست / سایه دایم ز پی شخص روان می‌باشد

29

چون سایه خضر مقصد ما شوق نیستی است / از پا فتاده‌ایم ولی وا نمانده‌ایم

30

گردباد ایجادکرد آخر به صحرای جنون / بر هوا پیچیدن موی سر دیوانه‌ها

31

گردبادیم از عروج اعتبار ما مپرس / می‌شود برباد رفتن خیمهٔ ما را طناب

32

دیدهٔ ما را غبار دهر عبرت سرمه شد / مردمک اندوخت این آیینه از زنگارها