می‌کنم گاهی به یاد مستی چشمت شتاب

می‌کنم گاهی به یاد مستی چشمت شتاب

تا قیامت می‌روم در سایهٔ مژگان به خواب

از ادب پرورده‌های حسرت لعل توام

ناله‌ام چون موج گوهر نیست جز زیر نقاب

تا قناعت رشته‌دارگوهر جمعیت است

خاک بر جا ماندهٔ من آبرو دارد خطاب

گر به دریا سایه اندازد غبار هستی‌ام

از نفس چون فلس ماهی رنگ می‌بندد حباب

می‌کند اسباب راحت پایهٔ غفلت قوی

بر بساط سایه همچون کوه سنگین‌است خواب

امتیاز جزء وکل در عالم تحقیق نیست

هیچ نتوان کرد از خورشید تابان انتخاب

گردبادیم از عروج اعتبار ما مپرس

می‌شود برباد رفتن خیمهٔ ما را طناب

عمرها شد در غبار وهم توفان کرده‌ایم

چشمهٔ آیینه موجی دارد از عرض سراب

کار فضل آن نیست‌کز اسباب انجامش دهند

بر خیال پوچ می‌نازد دعای مستجاب

سخت‌رو را رقتی غرق خجالت می‌کند

ایستادن سنگ را مشکل بود برروی آب

از طلسم‌چرخ بی‌وحشت رهایی مشکل‌است

روزنی در خانهٔ زین نیست جز چشم رکاب

محرم‌آن جلوه‌گشتن نیست جز مشق حیا

حیرت آیینه هم از زنگ می‌خواهد نقاب

عشق را کردیم بیدل تهمت‌آلود هوس

در سواد کشور ما سایه دارد آفتاب