جنون جولانی‌ام هرجا به وحشت رهنما گردد

جنون جولانی‌ام هرجا به وحشت رهنما گردد

دو عالم گردباد آیینهٔ یک نقش پا گردد

گر آزادی هوس داری چو بو از رنگ بیرون آ

هوا گل می‌کند دودی که از آتش جدا گردد

به بزم وصل عاشق را چه امکان است خودداری

که شبنم جلوهٔ خورشید چون بیند هوا گردد

نیاز عاشقان سرمایهٔ ناز !ست خوبان را

به پایت دیده تا دل هر چه افشاند حنا گردد

چنین کز ضعف در هرجا تحیر نقش می‌بندم

عجب دارم گر از آیینه تمثالم جدا گردد

کسی تاکی به دوش ناله بندد محمل خسرت

عصا بشکن درآن وادی که طاقت نارسا گردد

عوارض کثرت اسمی‌ست ذات واحد ما را

خلل در شخص یکتا نیست گر قامت دوتا گردد

طواف خاک مجنون و مزار کوهکن تا کی

اگر سودا سری دارد بگو تا گرد ما گردد

هوای هرزه‌گردی می‌زند موج از غبار من

مبادا همچو گردابم سر وامانده پا گردد

نم خجلت ز هستی همت من برنمی‌دارد

که می‌ترسم عرق سرمایهٔ آب بقا گردد

سراغ عافیت در عالم امکان نمی‌یابم

من و رنگی و امیدی ندانم تا کجا گردد

دل آگاه را لازم بود پاس نفس بیدل

به دام ربشه افتد چون گره از ریشه واگردد