رساند عمر به جایی دل از وفا کندن

رساند عمر به جایی دل از وفا کندن

که کس نگین نتواند به نام ما کندن

ز دست عجز بلندی چه ممکن است اینجا

مخواه از آبله دندان پشت پا کندن

اگر به ناله کنی چارهٔ گرانی دل

هزار کوه توانی به یک صدا کندن

به جا نکنی نشود کام مدعا شیرین

زمین مرقد فرهاد تا کجا کندن

چو بخت نیست به اقبالت اشتلم چه بلاست

ز رشک سایه نباید پر هما کندن

جهان چو شمع فرو می‌رود به خاک سیاه

به سر فتاده هوا‌های زیر پا کندن

قد دو تا به کجا می‌بری تأمل کن

عصا به پیش گرفته‌ست جابه‌جا کندن

چو صبح شهرت موهوم جز خجالت نیست

نگین به خنده ده از نقش بر هوا کندن

گشود تکمه به پیراهن حیا مپسند

قیامت است دل از بند آن قبا کندن

به وهم نشو و نما نخل‌های این گلشن

رسانده‌اند به گردون ز بیخ‌ها کندن

فتادکشمکشی چند در کمین نفس

خوش است گر کند این ریشه را رسا کندن

تلاش رزق به تهدیدکم نشد بیدل

فزود تیزی دندان آسیا کندن