از بسکه به تحصیل غنا حرص تو جان کند

از بسکه به تحصیل غنا حرص تو جان کند

قبر است نگینی که به نام تو توان کند

جز تخم ندامت چه کند خرمن ازبن دشت

بیحاصل جهدی که زمین دگران کند

چون شمع درین ورطه فرو رفت جهانی

رستن چه خیال است ز جاهی که زبان کند

امروز به حکم اثر لاف تهور

رستم زن مردی‌ست که بال مگسان کند

در هر کف خاکی دو جهان ریشهٔ مستی است

با قوت تقوا نتوان بیخ رزان کند

زهاد ز بس جان به لب صرفهٔ ریشند

در ماتم این مرده‌دلان مو نتوان کند

فریاد که راهی به حقیقت نگشودیم

نقبی که به دل کند نفس سخت نهان کند

چون غنچه به جمعیت دل ساخته بودیم

این عقده که وا کرد که ما را ز میان کند

در دل هوسی پا نفشرد از رم فرصت

هر سبزه که بر ریشه زد این آب روان کند

پیچ و خم این عقده گشودیم به پیری

یعنی که به دندان نتوان دل ز جهان کند

بیدل نه به دنیاست قرارت نه به عقبا

خورده است خدنگ تو ازین هفت کمان کند