حسرتی در دل از آن لاله قبا میپیچد
حسرتی در دل از آن لاله قبا میپیچد
که چو دستار چمن بر سر ما میپیچد
ҳасарти дар дил аз он лола қабо мӣ-пичад
ки чу дастор чаман бар сар мо мӣ-пичад
نبض هستی چقدر گرم تپش پیماییست
موی آتش زده بر خویش چها میپیچد
набаз ҳастӣ чақадар гарм тапаш пимойай-ст
мавай оташ зда бар хеш чаҳо мӣ-пичад
تا نفس هست حباب من و جولان هوس
نیست آرام سری را که هوا میپیچد
то нафас ҳаст ҳабоб ман ва ҷавлон ҳус
нест ором сари ро ки ҳаво мӣ-пичад
چه زمین و چه فلک گوشهٔ زندان دل است
ششجهت کلفت این تنگ فضا میپیچد
ча замин ва ча фалак-гуша зандон дил аст
шашаҷаҳат-калафт ин танг фазо мӣ-пичад
نالهٔ ما به چه تدبیر تواند برخاست
همچو نی صد گره اینجا به عصا میپیچد
нола мо ба ча тадабир тавонд бархост
ҳамачу ни сад гара инҷо ба ъасо мӣ-пичад
ناتوانی که به جز مرگ ندارد سپری
به چه امید سر از تیغ قضا میپیچد
нотавони-ки ба ҷуз мараг надорад сапари
ба ча амид сар аз тиғ қазо мӣ-пичад
استخوانبندی اوهام ز بس بیمغز است
آرزوها همه بر بال هما میپیچد
асатахон-банди авҳом з бас бе-мағаз аст
орзуҳо ҳама бар бол ҳамо мӣ-пичад
صورخیزست ندامت ز شکست دل ما
که بساط دو جهان را به صدا میپیچد
сурхизаст ндомат з шакаст дил мо
ки басот ду ҷаҳон ро ба садо мӣ-пичад
عبرت مرگ کسان سلسلهٔ خجلت ماست
رشته از هرکه شود باز به ما میپیچد
ъабарт мараг касон саласала хаҷалат мост
рашта аз ҳарака шуд боз ба мо мӣ-пичад
قدرت افسانهٔ ابرام نخواهد بیدل
نفس ازبیاثریها به دعا میپیچد
қадарт афасона абаром нхоҳад бидел
нафас азаби-асариҳо ба даъо мӣ-пичад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- تیغ
- شمشیر و لبهٔ تیز؛ نمادِ قهرِ معشوق و جراحتِ عشق.
- حباب
- پوسته نازک روی آب؛ نماد ناپایداری و تهیبودن.
- امید
- چشمداشتِ خیر؛ نورِ دل در برابرِ نومیدی و رجای وصل.
- عبرت
- پندگرفتن؛ درسِ بیداری از گذرِ روزگار و فنای جهان.
- هوا
- هوای جو یا هوسِ نفس؛ آرزو، میل و عشقِ سوزان.