کو شعلهٔ دردی که به ذوق اثر داغ

کو شعلهٔ دردی که به ذوق اثر داغ

خاکستر من سرمه کشد در نظر داغ

افسردگی از طینت من رنگ نگیرد

چون کاغذ آتش زده‌ام بال و پر داغ

غمخواری ما سوخته جانان چه خیالست

جز شعله نسوزد جگر کس به سر داغ

هر چند ندارد ره ما منزل تحقیق

چون شمع روانیم همان بر اثر داغ

از اهل هوس جرأت عشاق محالست

زبن بی‌جگری چند نجویی جگر داغ

هر لخت دل آیینهٔ برقی‌ست جهان سوز

خورشید کشیده است جنونم به بر داغ

هر چند جهان خندهٔ یک لاله‌ستانست

کو دل که برد رنگ قبول از نظر داغ

مهتاب شبستان خیالم بر رویی است

آن به که گل پنبه‌گذارم به سر داغ

با عجز بسازیدکه صد شعله درین دیر

شمشیر شکسته‌ست به زیر سپر داغ

ما را به بلای سیهی کرد مقابل

یارب که بسوزد کف آیینه‌گر داغ

بیدل ز دلم طاقت پرواز ندارد

هر چند به صد شعله برد بال و پر داغ