ای آب رخ از خاک درت دیدهٔ تر را

ای آب رخ از خاک درت دیدهٔ تر را

سرمایه ز خون‌گرمی داغ تو جگر را

تا گشت خیال تو دلیل ره شوقم

جوشیدن اشک آبله پا کرد نظر را

شد جوش خطت پردة اسرار تبسم

پوشید هجوم مگس این تنگ شکر را

رسوای جهان گرد مرا شوخی حسنت

جز پرده‌دری جوش‌گلی نیست سحر را

تا کی مژه‌ام از نم اشکی که ندارد

بر خاک درت عرضه کند حال جگر را

بر طبع ضعیفان ز حوادث المی نیست

خاشاک‌کندکشتی خود موج خطر را

دانا نبود از هنر خویش برومند

از میوة خود بهره محال است شجر را

آیینه به آرایش جوهر چه نماید

شوخی عرق جبههٔ ماکرد هنر را

زنهار به جمعیت دل غره مباشید

آسودگی از بحر جداکردگهر را

ای بی‌خبر از فیض اثرهای ندامت

ترسم نفشاری به مژه دامن تر را

از کیسه بریهای مکافات بیندیش

ای غنچه‌گره چند کنی خردة زر را

بیدل چه بلایی که زتوفان خروشت

در راه طلب پی نتوان یافت اثر را