جمعی که با قناعت جاوید خو کنند

جمعی که با قناعت جاوید خو کنند

خود را چو گوهر انجمن آبرو کنند

حیرت زبان شوخی اسرار ما بس است

آیینه‌مشربان به نگه گفتگو کنند

محجوب پردهٔ عدمی بی‌حضور دل

پیدا شوی‌گر آینه‌ات روبروکنند

آنجا که عشق خلعت رسوایی آورد

پیراهنی که چاک ندارد رفو کنند

لب‌تشنهٔ هوای ترا محرمان راز

چون نی به جای آب نفس در گلو کنند

نقش خیال و خامهٔ نقاش مشکل‌ست

ما را مگر به فکر میان تو مو کنند

آیینه است، گاه خطا، رنگ اهل شرم

بی‌دستگاه شامه گل چشم بو کنند

شوخی به سیر عالم ما ره نمی‌برد

چشمی مگر در آبلهٔ پا فرو کنند

آن نامقیدان که در اثبات مطلقند

آب نرفته را ز توهم به جو کنند

در بحر کاینات که صحرای نیستی‌ست

حاصل تیممی است به هرجا وضو کنند

بیدل دماغ نشئه ندارد گدای عشق

گرنه فلک گداخته در یک کدو کنند