دل انجمن صد طرب ازیاد وصالست

دل انجمن صد طرب ازیاد وصالست

آباد کن خانهٔ آیینه خیالست

کی فرصت عیش ست درین باغ که گل را

گر گردش رنگ‌است همان گردش سالست

ای ذره مفرسای به پرواز توهم

خورشید هم از آینه‌داران زوالست

آن مشت غبارم که به پرواز تپیدن

در حسرت دامان نسیمم پر و بالست

آیینهٔ گل از بغل غنچه جدا نیست

دل گر شکند سربسر آغوش وصالست

هرگام به راه طلبت رفته‌ام از خویش

نقش قدمم آینهٔ‌گردش حال‌ست

در خلوت دل از تو تسلی نتوان شد

چیزی که در آیینه توان دید مثال‌ست

شد جوهر نظاره‌ام آیینهٔ حیرت

بالیدگی داغ مه از زخم هلال‌ست

بیدل من وآن دولت بی‌درد سر فقر

کز نسبت او چینی خاموش سفال‌ست