در راه عشق توشهٔ امنی نبردهام
در راه عشق توشهٔ امنی نبردهام
از دیر تا به کعبه همین سنگ خوردهام
дар ро ишқ туша амани набарда-ам
аз дир то ба-каъаба ҳамин санг хурда-ам
هستی جنون معاملهٔ صبح و شبنم است
اشکی چکیده تا رگ آهی فشردهام
ҳастӣ ҷанун маъомала субҳ ва шабанам аст
ашаки чакида то раг оҳи фашарда-ам
محمل کش تصور خلد انتظار کیست
گامیست آرزو که به راهی سپردهام
маҳамал каш тасур халд анатазор кист
гомист орзу ки ба роҳи сапарда-ам
پیری هزار رنگ ملالم ز مو دماند
تا روشنت شود چقدر سالخوردهام
пири ҳазор ранг малолм з му дамонд
то рушанат шуд чақадар солхорда-ам
امروز نامهام ز بر یار میرسد
من گام قاصد از تپش دل شمردهام
амаруз нома-ам з бар йор мӣ-расад
ман гом қосад аз тапаш дил шмарда-ам
در یاد جلوهای که بهشت تصور است
آهی نکرد گل که به باغش نبردهام
дар йод ҷалуа-эй ки бҳашт тасур аст
оҳи накард гул-ки ба боғаш набарда-ам
اجزای من قلمرو نیرنگ ناز اوست
نقاش خامه گیر ز موی ستردهام
аҷазой ман қалмару ниранг ноз аваст
нқош хома гир з мавай старда-ам
خجلت چو شمع کشته ز داغم نمیرود
آیینه زنگ بسته ز وضع فسردهام
хаҷалат чу шамъ-кашта з доғам нами-руд
оина занг баста з вазаъ фасарда-ам
گامی به جلوه آی و ز رنگم برآر گرد
از خویش رفتنی به خرامت سپردهام
гоми ба ҷалуа ой ва з рангам барор гард
аз хеш рафтани ба харомат сапарда-ам
در خاک تربتم نفسی میزند غبار
بیدل هنوز زندهٔ عشقم، نمردهام
дар хок тарабатам нафаси мӣ-занд ғубор
бидел ҳануз зинда ъашақам, намарда-ам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.