هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ام

هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ام

تا شمع سان جبین ز عرق پاک کرده·ام

راهم به کوچهٔ دگر است از رم نفس

زبن موج می سراغ رگ تاک کرده‌ام

تیغی به جادهٔ دم الفت نمی‌رسد

سیر هزار راه خطرناک کرده‌ام

دل از نفس نمی‌گسلد ربط آرزو

این رشته را خیال چه فتراک کرده‌ام

طاقت به دوش کس ننهد بار احتیاج

وامانده‌ام که تکیه بر افلاک کرده‌ام

از ضعف پیری‌ای که سرانجام زندگی‌ست

دندان غلط به ریشهٔ مسواک کرده‌ام

پر بیدماغ فطرتم از سجده‌ام مپرس

سر بود گوهری که کنون خاک کرده‌ام

گرد شکستم از چه نخندد به روی‌کار

مزدوری قلمرو ادراک کرده‌ام

بیدل حنایی از چه نگردد بیاض چشم

خط‌ها به خون نوشته‌ام و پاک کرده‌ام