به دست و تیغ‌کسی خون من حنابسته‌ست

به دست و تیغ‌کسی خون من حنابسته‌ست

به حیرتم که عجب تهمت بجا بسته‌ست

ز جیب ناز خطش سر برون نمی‌آرد

ز بسکه عهد به خلوتگه حیا بسته‌ست

زه قبای بتی غنچه کرد دلها را

که حسنش از رگ گل بند بر قبا بسته‌ست

غبار من همه تن بال حسرت است اما

ادب همان ره پرواز مدعا بسته‌ست

به وادی طلبت نارسایی عجزیم

که هر که رفته ز خود خویش را به ما بسته‌ست

امید‌هاست که جز سجده‌ام نفرماید

کسی که خاصیت عجز بر گیا بسته‌ست

تن از بساط حریرم چه‌گونه بندد طرف

که دل به سلسلهٔ نقش بوریا بسته‌ست

نگاه حسرتم و نیست تاب پروازم

که حیرت از مژه‌ام بال بر قفابسته‌ست

گداخت حیرت نقاش رنگ تصویرم

که نقش هستی من بی‌نفس چرا بسته‌ست

مگر به آتش دل التجا برم چو سپند

که بی‌زبانم وکارم به ناله وابسته‌ست

چو شمع تا به فنا هیچ جا نیاسایم

مرا سری‌ست که احرام نقش پا بسته‌ست

مگر ز زلف تو دارد طریق بست وگشاد

گه بیدل اینهمه‌مضمون دلگشا بسته‌ست