آنجا که فشارد مژه‌ام دیدهٔ تر را

آنجا که فشارد مژه‌ام دیدهٔ تر را

پرواز هوس پنبه کند آب گهر را

وقت است چو گرداب به سودای خیالت

ثابت قدم ناز کنم گردش سر را

محو تو ز آغوش تمنا چه‌گشاید

رنگی‌ست تحیر گل تصویر نظر را

زین بادیه رفتم که به سرچشمهٔ خورشید

چون سایه بشویم ز جبین‌گرد سفر را

یارب چه بلا بودکه تردستی ساقی

بر خرمن مخمور فشاند آتش تر را

از اشک مجوبید نشان بر مژة من

کاین رشته ز سستی نکشیده‌ست گهر را

تسلیم همان آینهٔ حسن کمال است

چون ماه نو ایجاد کن از تیغ سپر را

تا کی چو جرس دل به تپیدن بخراشم

در ناله‌ام آغوش وداعیست اثر را

از اشک توان محرم رسوایی ما شد

شبنم همه جا آینه‌دارست سحر را

چون قافلهٔ عمر به دوش نفسی چند

رفتیم به جایی که خبر نیست خبر را

بیدل چو سحر دم مزن از درد محبت

تا آنکه نبندی به نفس چاک جگر را