اشک / گریه

1

بی‌ جمالت به لباسِ مژهٔ اشک‌آلود / می‌کند روزْ سیه‌، گریه به چشمِ ترِ ما

2

می‌روم از خو‌یش ‌و حسرت گر‌م‌ اشک افشاندن است / در رهت ما را چو مژگان‌ گریه گرد دامن است

3

بیدل ز ضبط گریه‌ام مژگان به خون دارد وطن / تا چند باشد دیده‌ام از اشک پیکان در بغل

4

هلاک‌ گریه‌های مستی‌ام ای اشک امدادی / که بر مژگان بی نم خوشه‌ای چند از عنب بندم

5

کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا / که ز هر اشک زدم بر سر دریا، دریا

6

ز درد مطلب نایاب تا کی گریه سر کردن / تمنا آخر از خجلت عرق کرد اشک رسوا را

7

نهان از دیده‌ها تصویر عاشق گریه‌ای دارد / مبادا رنگ گیرد دامن اشک روانش را

8

بیدل هجوم‌ِ گریهٔ ما را سبب مپرس / بی‌مقصد است‌ کوششِ اشکِ روانِ ما

9

چو چشمه زندگی ما به‌ اشک موقوف‌ است / دگر ز گریهٔ ما بی‌خودان مپرس سبب

10

مباش بیخبر از فیض گریه‌ام بیدل / که شسته است جهان را به اشک من مهتاب

11

عالمی سرگشته است از اضطراب گریه‌ام / اشک من سرچشمهٔ د‌وران چندین آسیاست

12

اشک گر دام مدعا طلبیست / چشم ما از قماش‌گریه تر است

13

ز گریه‌، سیریِ چشمِ پر آب دشوار است / خیال دامن اشک‌ از سحاب دشوار است

14

چون‌گل شمع به هر اشک سری باخته‌ایم / گریه هم بی‌تو برای سوخته خرمن تیغ است

15

چون طلب سوخت نفس‌،‌گریه روان می‌گردد / اشک یکسر قدم آبله‌فرسای دل است

16

در بهار گریه عیش بیدلان آماده است / اشک تاگل می‌کند هم شیشه و هم باده است

17

دل به سعی‌گریهٔ سرشار روشن‌کرده‌ایم / این چراغ بیکسی را اشک حسرت روغنست

18

ای سیهکار هوس‌، بیخبر از گریه مباش / که به جز اشک چراغان شب ماتم نیست

19

مرا به بیکسی اشک‌گریه می‌آید / که در پی تو، به امید نارسیدن رفت

20

دی به شبنم گریهٔ ما نوگلی خندید و رفت / از زبان اشک هم درد دلی نشنید و رفت

21

آخر ز گریه نشئهٔ شوقم بلند شد / اشک آنقدر چکید که جام شراب داد

22

به ‌گریه منکر تردامنان عشق مباش / که اشک بحر ز چشم حباب می‌ریزد

23

آه به درد عجز هم‌ کوشش ما نمی‌رسد / آبله‌گریه می‌کند اشک به پا نمی‌رسد

24

لخت جگری بر سر هر اشک فشاندیم / حق نمک گریه ادا شد چه بجا شد

25

درپرده خون حسرت بی‌دست وپا مریز / گاهی چو اشک گریهٔ دندان‌نما بخند

26

فرق نتوان یافتن در عبرت‌آباد ظهور / اشک شمع انجمن تا گریهٔ شمع مزار

27

ای شمع! گریهٔ تو دل انجمن گداخت / ای اشک شعله‌بار! به خاک مزار بار

28

بس که دارد گریه بر نومیدی نخجیر من / جای تخم اشک می‌ریزد گره از چشم دام

29

به ضبط اشک برق مزرع شوقم مشو ناصح / نهال ناله‌ام بی‌گریه کم سیراب می‌گردم

30

گریه توفانکدهٔ عالم آبی دگر است / بی‌رخت درخور هر اشک قدح نوش خودم