چه امکان است فردا عرض شوخی ناتوانش را

چه امکان است فردا عرض شوخی ناتوانش را

مگر حیرت‌شفیع جرأت نیندیشد بیانش را

بهار عافیت عمری‌ست کز ما دور می‌تازد

به گردش آورم رنگی که گردانم عنانش را

مشو ایمن ز تزویر قد خم‌گشتهٔ زاهد

که پیش از تیر در پرواز می‌بینم‌کمانش را

مدارای حسود از کینه‌خویی‌ها بتر باشد

خطر در آب تیغ از قعر کم نبودکرانش را

ز مهماخانهٔ گردون چه‌جویی نعمت سیری

که نقش کاسه‌ای جز تنگ‌چشمی نیست خوانش را

جهان بر دستگاه خویش می‌نازد ازین غافل

که چشم بسته زیر بال دارد آسمانش را

درشتی آنقدر در باغ امکان آبرو دارد

که جای مغزپرورده‌ست خرما استخوانش را

زند گر شمع با حسن تو لاف‌گرم بازاری

به آهی می‌توانم قفل بر درزد دکانش را

کجا یابد سر ما ناکسان بار سجود او

مگر بر جبهه بنویسیم نام آستانش را

نهان از دیده‌ها تصویر عاشق گریه‌ای دارد

مبادا رنگ گیرد دامن اشک روانش را

به این فطرت که در فکر سراغ خودگمم بیدل

چه خواهم گفت اگر حیرت زمن پرسد نشانش را