ببند چشم و خط هرکتاب را دریاب
ببند چشم و خط هرکتاب را دریاب
ز وضع این دو نقط انتخاب را دریاب
бабанд чашм ва хт ҳарактоб ро дариоб
з вазаъ ин ду нақат анатахоб ро дариоб
جهان خفته به هذیان ترانهها دارد
توگوش واکن و تعبیر خواب را دریاب
ҷаҳон хафта ба ҳазион тарона-ҳо дорад
тугуш вокан ва таъбир хоб ро дариоб
هزار رنگ من و ما ودیعت نفسیست
دو دم قیامت روز حساب را دریاب
ҳазор ранг ман ва мо вадиъат нафаси-ст
ду дам қиёмат рӯз ҳасоб ро дариоб
بهار میگذرد مفت فرصت است ای شیخ
قدح به خون ورع زن شراب را دریاب
бҳор мӣ-газард мафт фарсат аст эй ших
қадаҳ ба хон вараъ зн шароб ро дариоб
شرارکاغذ و پرواز ناز جای حیاست
دماغ عالم پا در رکاب را دریاب
шароракоғаз ва паравоз ноз ҷой ҳиост
дамоғ олам по дар ракоб ро дариоб
قضا ز خلقت بیحاصلت نداشت غرض
جز اینکه رنگ جهان خراب را دریاب
қазо з халқат бе-ҳосалат-ндошт ғарз
ҷуз айанака ранг ҷаҳон хароб ро дариоб
غبار جسم حجاب جهانی نورانیست
ز ننگ سایه برآ آفتاب را دریاب
ғубор ҷасам ҳаҷоб ҷаҳони нурони-ст
з нанг сойа баро офтоб ро дариоб
چه نکتهها که ندارد کتابخاموشی
نفس بدزد و سؤال و جواب را دریاب
ча накта-ҳо ки надорад ктоб-хомуши
нафас бдазд ва савол ва ҷавоб ро дариоб
درون آینه بیرون نشسته است اینجا
به جلوهگر نرسیدی نقاب را دریاب
дарун оина бирун нашаста аст инҷо
ба ҷалуа-гар нарсиди нқоб ро дариоб
اگر جهان قدح از باده پرکند بیدل
تو تردماغی چشم پرآب را دریاب
агар ҷаҳон қадаҳ аз бода параканд бидел
ту тардамоғи чашм пароб ро дариоб
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.