دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر

دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر

یعنی نفسی چند توهم در ته پرگیر

این صبح امیدی که طرب مایهٔ هستی‌ست

بادی به قفس فرض کن آهی به جگر گیر

اقبال به آتش همه یاس است ندامت

گرتاج به فرق تو نهد دست به سرگیر

در محفل هستی منشین محو اقامت

خمیازه بهار است نفس، جام سحر گیر

آسودگی دهر کمین‌گاه تپش‌هاست

هر سنگ که بینی پر پرواز شرر گیر

رنگ دو جهان ریخته‌اند از تپش دل

بر هر چه زنی دست همان موج گهر گیر

مزد طلب اهل وفا وقف تلف نیست

ای شمع ز آتش پر پروانه به زر گیر

امید به کوی تو همین خاک‌نشین است

گوهر سر مویم ره صحرای دگر گیر

حرفی ننوشتم که دلی خون نشد آنجا

از نامهٔ من در پر طاووس خبر گیر

بیحاصلی است آنچه ز اسباب جنون نیست

دستی که نیابی به گریبان به کمر گیر

بیدل به ره عشق ز منزل اثری نیست

تا آبله‌ای گر برسی مفت سفر گیر