دیدهای داریم محو انتظار مقدمی
دیدهای داریم محو انتظار مقدمی
یارب این آیینه را زان گل حضور شبنمی
дида-эй дорим маҳу анатазор мақадами
йораб ин оина ро зон-гул ҳазур шабанами
آنکه در یکتاییش وهم دویی را بار نیست
چون کنم یادش مقابل میشوم با عالمی
онака дар йактойайаш ваҳм давайай ро бор нест
чун-канам йодаш мақобал мӣ-шум бо ъолми
گریهگو خجلت فروشیهای عرض درد اوست
از عرق در پردههای دیده میدزدم نمی
гариа-гу хаҷалат-фарушиҳой ъарз дард аваст
аз ъарақ дар парда-ҳой дида мӣ-даздам нами
چشمهٔ خونی دگر دارد بن هر موی من
خاک گردم تا به چندین زخم پاشم مرهمی
чашма хони дагар дорад бан ҳар мавай ман
хок-гардам то ба чандин захам пошм мараҳами
چون هلالم دستگاه عاجزی امروز نیست
در عدم بر استخوانها جبهه میدیدم خمی
чун ҳалолм дастаго ъоҷази амаруз нест
дар ъадам бар асатахонаҳо ҷабҳа мӣ-дидам хами
ای بهار نیستی از قدر خود غافل مباش
هر دو عالم خاک شد تابست نقش آدمی
эй бҳор нисти аз қадар худ ғофал мабош
ҳар ду олам хок шуд тобаст нақш одами
سنگ اگر گردی شرر خواهد کشیدن محملت
نیست این آسودگیها جز کمینگاه رمی
санг агар гарди шарар хоҳад кашидан маҳамалат
нест ин осудагиҳо ҷуз каминго рми
از گزند امتداد روز و شب غافل مباش
بر سراپای تو پیچیدهست مار ارقمی
аз газнад аматадод рӯз ва шаб ғофал мабош
бар саропой ту пичида-ст мор арақами
مایل قطع وفا تا چند خواهی زیستن
تیغ کین را جز تنک رویی نمیباشد دمی
мойал қатаъ вафо то чанд хоҳи зисатан
тиғ-кин ро ҷуз танак равайай нами-бошад дами
با کمال عجز بیدل بینیازی جوهریم
در شکست ما کلاه آرایی دارد خمی
бо камол ъаҷаз бидел бе-ниози ҷуҳарим
дар шакаст мо кало оройайай дорад хами
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- تیغ
- شمشیر و لبهٔ تیز؛ نمادِ قهرِ معشوق و جراحتِ عشق.