میرسد گویند باز آن آفتاب صبحدم
میرسد گویند باز آن آفتاب صبحدم
صبحکی خواهد دمید ای من خراب صبحدم
мӣ-расад гавайанд боз он офтоб сабҳадам
субҳ-ки хоҳад дамид эй ман хароб сабҳадам
ناله یکسر نغمهٔ ساز شب اندوه ماست
دیدهٔگریان همان جام شراب صبحدم
нола йакасар нағама соз шаб андуа мост
дида-гарион ҳамон ҷом шароб сабҳадам
تخم اشکی چند در چاک جگر افشاندهایم
نیست جنس شبنم ما غیر باب صبحدم
тахам ашаки чанд дар чок ҷагар афашонда-айам
нест ҷанас шабанам мо ғир боб сабҳадам
یاد تیغت بست چشم انتظار زخم ما
میبرد خمیازه از مخمور آب صبحدم
йод тиғат баст чашм анатазор захам мо
мӣ-бард хамиоза аз махамур об сабҳадам
دل به وحشت دادم اما گریه دام حیرتست
شبنم آبی میکند در شیر ناب صبحدم
дил ба вҳашт додам амо гариа дом ҳиртаст
шабанам оби мекунад дар шир ноб сабҳадам
غفلت آگاهیست میباید مژه برداشتن
دامن شب میدرد یکسر نقاب صبحدم
ғафалат огоҳи-ст мӣ-бойд мажа бардошатан
доман шаб мӣ-дард йакасар нқоб сабҳадам
زندگیکمفرصت است از مدعای دل مپرس
در نفس خون شد سوال بیجواب صبحدم
зандаги-камафараст аст аз мадаъой дил мапарс
дар нафас хон шуд савол бе-ҷавоб сабҳадам
گر سواد عمر روشن کردهای هشیار باش
سطر موهوم نفس دارد کتاب صبحدم
гар савод умр рушан карда-эй ҳашиор бош
сатар муҳум нафас дорад ктоб сабҳадам
این پارتگاه وحشت قابل آرام نیست
عزم گلزاری دگر دارد شتاب صبحدم
ин поратаго вҳашт қобал ором нест
ъазм-галазори дагар дорад штоб сабҳадам
پیرگشتی اعتماد عمرت از بیدانشیست
دل منه بر دولت و پا در رکاب صبحدم
пирагашти аъатамод ъамарт аз бидонаши-ст
дил мана бар дулат ва по дар ракоб сабҳадам
آب و رنگ باغ فیض از عالم افراط نیست
به که جز شبنم نیفشاند سحاب صبحدم
об ва ранг боғ физ аз олам афарот нест
ба-ки ҷуз шабанам нифашонд саҳоб сабҳадам
غفلت ایام پیری از سر ماوا نشد
سخت دشوار است بیدل ترک خواب صبحدم
ғафалат айом пири аз сар мово нашад
сахт дашавор аст бидел тарак хоб сабҳадам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.