جماعتی که نظرباز آن بر و دوشند

جماعتی که نظرباز آن بر و دوشند

به جنبش مژه عرض هزارآغوشند

ز حسن معنی دیوانگان مشو غافل

که این‌کبودتنان نیل آن بناگوشند

به صد زبان سخن‌ساز خیل مژگان‌ها

به دور چشم تو چون میل سرمه خاموشند

ز عارض و خط خوبان جز این نشد روشن

که شعله‌ها همه با دود دل هماغوشند

مقیدان خیالت چو صبح ازین گلشن

به هر طرف که گذشتند دم بر دوشند

درین محیط چو گرداب بیخودان غرور

ز گردش سر بی‌مغز خود قدح‌نوشند

ز عبرت دم پیری کراست بهره که خلق

چو جام باده مهتاب پنبه در گوشند

فریب الفت امکان مخور که مجلسیان

چو شمع تا مژه بر هم نهی فراموشند

چه ممکن است حجاب فنا شود هستی

که نقش‌های هوا چون سحر نفس‌پوشند

ز گل حقیقت حسن بهار پرسیدم

به خنده گفت که این رنگ‌ها برون‌جوشند

کسی به فهم حقیقت نمی‌رسد بیدل

جهانیان همه یک نارسایی هوشند