چو شمع غره مشو چشم بر حیا انداز

چو شمع غره مشو چشم بر حیا انداز

سری‌ست زحمت دوشت به زبر پا انداز

گدای درگه حاجت چه گردن افرازد

بلندی مژه هم بر کف دعا انداز

اشارتی‌ست ز دی کشته‌های فردایت

که هر چه پیش توآرند بر قفا انداز

به فکر خویش فتادی و باختی آرام

تو راکه گفت که خود را در این بلا انداز؟

جهان به کنج فراموشی دل آسوده‌ست

تو نیز شیشه به طاق همین بنا انداز

کم از حباب نه‌ای، نازکن به ذوق فنا

سر بریده کلاهی‌ست بر هوا انداز

به نام عزت اگر دعوی کمال کنی

به خانه‌های نگین نقش بوربا انداز

شهید حسرت آن نقش پای رنگینم

به خاک، جای گلم، برگی از حنا انداز

غبار می‌کند از خاک رفتگان فریاد

که سرمه‌ایم، نگاهی به سوی ما انداز

دگر فسانهٔ ما و منت که می‌شنود

بنال و گوش بر آواز آشنا انداز

به روی پردهٔ هستی که ننگ رسوایی‌ست

چو بیدل از عرق شرم بخیه‌ها انداز