گهر محیط تقدسی مکن آبروی حیا سبک

گهر محیط تقدسی مکن آبروی حیا سبک

چو حباب حیفت اگر شوی ز غرور سربه هوا سبک

نسزد ز مسند سیم و زر به وقار غره نشستنت

که زمانه می‌کشد آخرش چو گلیمت از ته پا سبک

ز ترنم نی و ارغنون به دل گرفته مخوان فسون

که ز سنگ دامن بیستون نکند کسی به صدا سبک

همه‌گر به ناله علم‌کشی وگر اشک‌گردی و نم‌کشی

به ترازویی که ستم‌کشی نشود به غیر جزا سبک

به علاج ننگ فسردگی نفسی ز تنگی دل برآ

که چو سنگ رنج گرانی‌ات نشود مگر به جلا سبک

کند احتیاجت اگر هدف مگشای لب، مفرازکف

که وقار گوهر این صدف نکنی به دست دعا سبک

غم بی‌ثباتی کاروان همه کرد بر دل ما گران

به کجاست جنسی ازین دکان که شود به بانگ درا سبک

مخروش خواجه به کر و فر که ندارد اینهمه آنقدر

دوسه‌گام آخر ازین‌گذر تو گران قدم زن و پا سبک

اگرت به منظر بی‌نشان دم همتی بکشد عنان

چو سحر به جنبش یک نفس ز هزار سینه برآ سبک

ز گرانی سر آرزو شده خلق غرقهٔ های و هو

تو اگر تهی‌کنی این‌کدو شود اتفاق شنا سبک

نکشید بیدل از این چمن عرق خجالت پرزدن

چو غبار بی نم هرزه فن نشود چرا همه جا سبک