خیال چشم که ساغر به چنگ می‌آید

خیال چشم که ساغر به چنگ می‌آید

که عالمی به نظر شیشه رنگ می‌آید

به حیرتم چو نفس قاصد چه مکتوبم

که رفتنم همه جا بی درنگ می‌آید

کجا روم که چو اشکم به هر قدم زدنی

هزار قافلهٔ عذر لنگ می‌آید

چه همت است که نازد کسی به ترک هوس

مرا گذشتن ازین نام ننگ می‌آید

دل از فریب صفا جمع کن که آخر کار

ز آب آینه‌ها زیر زنگ می‌آید

به گمرهی زن و از منت خیال برآ

که خضر نیز ز صحرای بنگ می‌آید

غبار دل ز پر افشانی نفس درباب

که هر چه هست درین خانه تنگ می‌آید

اعانت ضعفا مایهٔ ظفر گیرید

پر شکسته به کار خدنگ می‌آید

خموش باش که تا دم زنی درین کهسار

هزار شیشه به پای ترنگ می‌آید

به هر نگین که نهی گوش و فهم نام کنی

صدای کوفتن سر به سنگ می‌آید

ز خود به یاد نگاه که می‌روی بیدل

که از غبار تو بوی فرنگ می‌آید