خودگدازی نمِ‌کیفیت صهبای من است

خودگدازی نمِ‌کیفیت صهبای من است

خالی از خویش شدن صورت مینای من است

عبرتم، سیر سراغم همه جا نتوان‌کردن

چشم بر خاک نظر دوخته، جویای من است

ساز گم گشته گی‌ام، این همه توفان دارد

شور آفاق، صدای پر عنقای من است

همچو داغ از جگر سوختگان می‌جوشم

شعله هر جا مژه‌ای گرم کند جای من‌ است

نتوان با همه وحشت ز سر درد گذشت

فال اشکی که زند آبله در پای من است

فرصت رفته به سعی املم می‌خندد

چشمکِ برق همان ابروی ایمای من است

تخم اشکی به‌کف پای‌کسی خواهم ریخت

آرزو مژده دِهِ اوج ثریای من است

اگر این است سر و برگ نمود هستی

داغ امروز من، آیینهٔ فردای من است

سجده محمل‌کش صد قافله عجز است اینجا

اشک بی‌پا و سرم، در سر من پای من است

نیستم جرعه‌کش درد کدورت بیدل

چون گهر صافی دل بادهٔ مینای من است