چو تخم اشک، به کلفت سرشته‌اند مرا

چو تخم اشک، به کلفت سرشته‌اند مرا

به ناامیدی جاوید گشته‌اند مرا

به فرصت نگه آخر است تحصیلم

برات رنگم و برگل نوشته‌اند مرا

طلسم حیرتم ویک نفس قرارم نیست

به آب آینهٔ دل سرشته‌اند مرا

کجا روم که شوم ایمن زلب غماز

به عالم آدمیان هم فرشته‌اند مرا

چگونه تخم شرارم به ریشه دل بندد

همان به عالم پروازکشته‌اند مرا

فلک شکارکمندی‌ست سرنگونی من

ندانم از خم زلف که هشته‌اند مرا

تپیدن نفسم، تار کسوت شوقم

که در هوای تو بیتاب رشته‌اند مرا

ز آه بی‌اثرم داغ خام کاری خویش

به آتشی که ندارم برشته‌اند مرا

چو چشم بسته معمای راحتم بیدل

به لغزش نی مژگان نوشته‌اند مرا