عبرتی کو تا لب از هذیان به هم دوزد مرا

عبرتی کو تا لب از هذیان به هم دوزد مرا

موج این گوهر نمی‌دانم چه پهلو زد مرا

عمرها شد آتشم افسرده است ما نفس

خنده‌ها بسیارکردیم‌گریه آموزد مرا

زان همه‌حسرت که حرمان با غبارم برده‌است

می‌زند دامن نمی‌دانم کی افروزد مرا

محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوان

عالمی را جمع سازم هر که بدوزد مرا

حرف‌لعل او خموشم کردبیدل‌عمرهاست

گبر دارد رو به محرابی که می‌سوزد مرا