بس که دارد ناتوانی نبض احوال مرا

بس که دارد ناتوانی نبض احوال مرا

بازگشتن نیست از آیینه تمثال مرا

خاک نم‌گل می‌کندسامان خشکی از غبار

سیر کن هنگامهٔ ادبار و اقبال مرا

بسکه در میزان هستی سنگ قدرم بیش بود

در عدم با کوه می‌سنجند اعمال مرا

تخم امّیدی به سودای حضوری کشته‌ام

سبز کن یارب سر در جیب پامال مرا

انتظار وعدة دیدار آخر واخرید

از غم ماضی شدن مستقبل حال مرا

رشتهٔ سازم چه امکانست‌گیردکوتهی

سایهٔ آن زلف پرورده‌ست آمال مرا

سبحه‌داران از هجوم دردسر نشناختند

آن برهمن زاد صندل بر جبین مال مرا

درتب شوق آرزوها زیر لب خون کرده‌ام

ناله جوشد گر بیفشارند تبخال مرا

جز عرق چون موج ازین‌دریاچه باید برد پیش

شرم پرواز آب کرد افشاندن بال مرا

گر همه‌گردون شوم زین خرمن بیحاصلی

غیر خاک آخر چه باید بیخت غربال مرا

می‌کشم بار دل اما نقش می‌بندم به خاک

عجز، خوش نقاش عبرت کرد جمال مرا